. Alagöz xanım hər kəsə
Bənövşənin evindən oğurluq etdiyini, buna görə qovulduğunu demişdi. Hər kəsdə sorğu-sualsız ona inanmışdı.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) İndi Südabə müəllimədən çəkinsələr belə, yenə də Bənövşəyə kinayə ilə baxıb, öz aralarında pıçıldaşırdılar.
Bənövşənin evindən oğurluq etdiyini, buna görə qovulduğunu demişdi. Hər kəsdə sorğu-sualsız ona inanmışdı.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) İndi Südabə müəllimədən çəkinsələr belə, yenə də Bənövşəyə kinayə ilə baxıb, öz aralarında pıçıldaşırdılar.Bənövşə onun haqqında deyilən sözləri eşitmirdi. Bu qeybətcil qadınların səsi ona bir uğultu kimi gəlirdi. Birdən bu uğultu kəsilsədə, Bənövşə bunada fikir vermədi. Bu an kimsə Bənövşəni qucaqlayıb, "bacı, bacım!"-deyə hayqırıb ağlamağa başladı. Sanki yuxudan ayılmış kimi diksindi Bənövşə. Onu qucaqlayıb, ağlayan qadına fikir verdikdə onu heç vaxt görmədiyini anladı. Əslində bu qadın heç buraların adamına oxşamırdı. Boyalı olduğu bilinən sarı saçlarından, qara olsada qısa olan geyimindən şəhər adamı olduğu bilinirdi. Onu ən çox təəccübləndirən isə qadının "bacı"-deyib ağlaması idi. Sonunda Südabə müəllimə Bənövşəyə baxıb dedi:
-O sənin xalandı qızım. Bakıda yaşayır.
Bənövşə xalasının olduğunu bilmirdi, yenə də heç nə anlamayıb, vecsizcə çiynini çəkib ruhsuz kimi bir nöqtəyə başladı.
Axşam artıq hamı dağılmışdı. Xalası ilə Südabə müəllimə anasının məzarına gedib-gəlmişdilər. Onu da özləri ilə aparmaq üçün cəhd etsələrdə, Bənövşə heç tərpənmədən eyni nöqtəyə baxmağa dəvam edirdi. İndidə xalası onun saçlarını sığallayıb dedi:
-Qızım, sən mənə bacımın mirasısan. Bağışla, vaxtında gəlib sənə, bacıma sahib çıxa bilmədim. Südabə mənə hər şeyi danışdı. Bacımla mənim taleyim həmişə qara olub, bu sənə də keçib deyəsən. Amma mən imkan vermərəmki sən də bizim kimi bədbəxt olasan. Səni özümlə aparacam, xoşbəxtliyin üçün əlimdən gələni edəcəm.
Bənövşə üzünü çevirib xalasına baxıb dedi:
-Yox...istəmirəm.
Xalası yenə nəsə demək istəyirdiki, Südabə müəllimə onu dayandırıb