dedi:
-İndi o düzgün düşünə bilmir. Sən bu gecə qal, sabah danışarsız.

Artıq gecə olmuşdu. Südabə müəllimə və xalası yatmışdı. Bənövşə isə dünəndən düşündüyünü etmək üçün yatmamışdı. Gecə 3də ayağa qalxıb sakitcə mətbəxə tərəf getdi. Masanın üzərindəki bıcağa biraz baxsada, bu fikirdən vaz keçib,
qapıya tərəf getdi. Başqa vaxt gecə çölə çıxmağa qorxan Bənövşə, indi hissizcə kəndin aşağısına tərəf gedirdi. Kəndə qulaq batıran səssizlik çökmüşdü. Nə gecə quşları oxuyurdu, nə bir heyvan səs salırdı. Sanki Ay belə Bənövşənin öz məqsədinə çatması üçün yolunu işıqlandırırdı. Sonunda istədiyi yerə çatdı. Bir addım qabaqda dərin yarğan vardı. Bənövşə gecənin qaranlığında dibi görünməyən yarğana baxıb, bir addım daha atdı. Ayağının altında torpaq ovulub, yarğanın dibinə tökülərkən öz-özünə pıçıldadı:
-Niyə yaşayım...kimim qaldı mənim...
-Niyə yaşayım...kimim qaldı mənim...
Yarğanın kənarından son addımı atmaq istəyirdiki, qarnında yaranan güclü ağrıdan diksinib bir addım geri çəkildi. Ağrıya dözməyib, dizləri üstə çökdü. Özüdə hiss etmədən gözündən yaş süzülürdü... Axan hər damla ürəyinə yığılıb qalmış kədəri, kini, acizliyi özüylə aparırdı sanki. Artıq hönkürürdü, getdikcə hayqırışa çevrilən səs tonuyla öz-özünə danışmağa başladı:
-Bəsdi...yoruldum. Bezdim bütün bunlardan...Bezdim! Niyə ancaq mən?! Niyə?! Anam...inandığım Murad! Anam məni tək qoyub getdi... Bəs Murad?! O söz vermişdi...məni əsla incitməyəcəyinə söz vermişdi! Bəs indi hardadı?! Niyə gəlib xilas etmir məni...niyə axı...
Hələ də göz yaşlarını saxlaya bilməsədə, ağır bir yükdən qurtulmuşdu sanki. Dərindən nəfəs alıb ayağa qalxdı. 10 dəqiqə əvvəl özünü atmaq istədiyi yarğana, indi qorxudan titrəyərək baxdı. Sanki indi gecənin qaranlığını, havanın soyuqluğunu hiss edirdi. Geri qayıdış yoluna baxanda, bura hansı cəsarətlə gəldiyini anlamadı. Elə bil gecənin yarısı bura
cəsarətlə gəldiyini anlamadı. Elə bil gecənin yarısı bura gələn başqa Bənövşə idi, yarğanın qaranlıq dibinə özünü atmış