ş Bənövşə...

Səhər Südabə müəlliməylə, Nailə xanım oyandıqda masada səhər yeməyinin hazır olduğunu gördülər. Onlar hələ təəccüb içindəykən, Bənövşə bir sinidə çayları gətirib masanın üzərinə qoydu. Südəbə müəlliməylə xalasının ona təəccüblə baxıb, gülümsəyərək dedi:
-Səhər mən duranda siz yatmışdız. Buyurun süfrəyə.
Əslində yalan deyirdi. Bütün gecəni oyaq qalıb fikirləşmişdi. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Nə olduğunu, kim olduğunu, nə üçün yaşadığını düşündüşdü. Bir gecə də yaşadıqları onu yetkinləşdirmişdi sanki. Həyatında ilk dəfə öz həyatı haqqında qərar vermişdi və bu qərarın arxasında dayanacaqdı, nə bahasına olursa olsun.
İndi də dünən düşündüklərini yadına salıb, xalasına baxaraq dedi:
-Hələ də məni özünüzlə aparmaq istəyirsiz?
Nailə xanım Benövşənin üzünə sevinclə baxıb dedi:
-Əlbətdə qızım. Gəlmək istəyirsən?
Bənövşə azca utanaraq:
-Hə.-deyib gülümsədi.
Nailə xanım ona yaxınlaşıb, qucaqlayıb:
-Ay nə yaxşı. Bacımın 3-ü çıxsın, gedərik buralardan.
-Yox...xala. Bu gün gedək. İstəmirəm bu yerdə bir saniyə qalmaq. Gedək xala, gedək...
Nailə xanım təəccüblə Bənövşənin üzünə baxdı. Sanki onun nə hissetdiyini anlamış kimi gülümsəyib:
-Yaxşı. 1 saata maşın çağıraram, gedərik-deyib, onu daha bərk qucaqladı...

Murad bütün gecəni yatmamışdı. Ancaq düşünmüşdü. Əslində nə düşündüyünü bilmirdi. Bir tərəfdə onu atasız böyüdən anası, bir tərəfdə də heç 1 ay tanımadığı Bənövşə. Nələr olduğunu anlamırdı, tək bildiyi Bənövşəyə sərt davrandığı idi. Sonunda buna dözməyib, Bənövşəylə danışmağa qərar verdi. Ayağa qalxıb, Bənövşənin atasının evinə getmək istəyirdiki, anası qapının ağzında onu saxladı.
Alagöz xanım oğlunun hara getdiyini təxmin etdiyindən, təlaşla soruşdu:
-Hara gedirsən bazar günü?
Murad:
-Bənövşə ilə danışmağa-deyib başını aşağı saldı.
-Nə?! Nə danışasan onunla? Görmədin əsl üzün?!
-Hər kəsin səhvi olur ana. Onun nə yaşı varki? Həm hələ heç nəyə əmin deyilik...
Alagöz xanım Muradın son cümləsindən qorxuya düşüb, qəzəblə qışqırdı:
-Nə?!