Yəni mən yalan deyirəm?! Ananı tapdalayıb, o sümsüyün qızını tutursan?! Gedib nə danışasan onunla? Kim bilir nə yalanlar deyəcək sənə! Qanında var onun!
Murad anasına özünə məxsus ciddiliklə baxıb:
-Mən heç nə bilmirəm! Amma onunla danışmalıyam.-deyib evdən çıxdı.
Alagöz xanım Muradın bu qətiyyətindən çəkinirdi. Öz-özünə deyinib, otaqları var-gəl edərək oğlunun gərçəkləri öyrənib üstünə gəlməsini gözləyirdi. Çünki bilirdi, Rusiyada olan böyük oğlundan fərqli olaraq, Murad ağlına qoyduğu hər işin axrına çatdığını...

Murad maşınını mümkün qədər sürətlə Vasif bəyin evinə sürürdü. Beynində durmadan səslənən suallar onu bir gecə də məhv etmişdi sanki. Nəyə, kimə inanacağını bilmirdi. Dəlillər beynini Bənövşənin günahkar olduğuna inandırsada, hissiyatı bunu rədd edirdi. Özü də dəqiq bilirdi ki, hissiyatı bu yaşına kimi onu aldatmayıb. Sonunda Vasif bəyin evinə çatıb maşından endi. Onsuzda həyətdə olan Vasif bəyin, ona tərəf sırtıqca gülümsəyərək gəldiyini görüb, zorla gülümsədi. Əlini uzadıb dedi:
-Salam, necəsiz Vasif dayı?
Vasif bəy Muradın əlini tutub durmadan sallayıb dedi:
-Salam oğlum, salam. Mən yaxşıyam, sən necəsən? Qudam necədi?
-Yaxşıyıq, sağ olun. Mən Bənövşə ilə danışmaq istəyirdim...
Vasif bəy süni utancla başını aşağı salıb dedi:
-Hə... Oğlum o qız başımı aşağı elədi yanınızda. Bilmirəm nə günahı olub, amma yəqinki pis nəsə eliyib. Bu dəfəlik keçin günahından, anası rəhmətə gedib deyə ağlı başında olmayıb yəqin.
Murad eşitdiklərindən dəhşətə gəlib, təlaşla soruşdu:
-Nə?! Gülər xala rəhmətə gedib? Necə...nə vaxt olub bu?
Vasif bəy təəccüblə çiynini çəkib:
-2 gün əvvəl. Bilmirdinki oğlum?-deyib Murada diqqətlə baxdı.
Murad:
-Bilmirdim... ALLAH rəhmət etsin. Bilmirdim! Onsuzda mən nə bilirəmki! Axmağın biriyəm!-deyib qəzəblə yumruğunu sıxdı.
Vasif bəy heç nə anlamamış kimi, Murada baxıb soruşdu:
-Başa düşmədim oğlum, nə olubki?
Murad başını əlləriylə tutub, az qala pıçıltıyla dedi:
-Heç...heç. Vasif dayı Bənövşəni çağıra bilərsiz?