? Onunla mütləq danışmalıyam.
Vasif bəy çarəsizcə çiynini çəkib dedi:
-Oğlum burda deyil, Südabə müəlliməgildədi. Sağ olsun, hüzürü o vermək istədi. Məndə qızı göndərdimki kömək etsin.
Murad Vasif bəyin nəyisə gizlətdiyini hiss etsədə, bunu araşdırmağa vaxtı olmadığından:
-Oldu, onda mən ora gedim. Sağ olun.-deyib maşınına tərəf getdi.

Bənövşə səbirsizliklə xalasının telefonla danışığının bitməsini gözləyirdi.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Sonunda xalası telefonu bağlayıb, Bənövşəyə baxıb gülümsəyərək dedi:
-Danışdım. 15 dəqiqəyə gələcək maşın.
Bənövşə bu xəbərə sevinsə də, birdən ağlına gəlmiş fikirdən tutulub dedi:
-Mən...mən o evdən paltarlarımı götürməliyəm.
Xalası ona yaxınlaşıb:
-Heç nə lazım deyil. Bakıda sənə ən gözəl paltarları alacam.-deyib gülümsədi.
Bənövşə bu xəbərə uşaq kimi sevinib, xalasını qucaqladı. Əslində o gözəl paltarlara görə yox, Muradı görmək məcburiyyətində olmayacağına sevinirdi. Çünki bilirdiki Muradı gördüyü anda, əzablar bahasına aldığı gücü itirəcəkdi.

Murad kənd arası əyri yollarda maşını sürərkən, beyni yüzlərlə sualla məşğul idi. Anlayırdıki hissiyatı onu aldatmayıb, bu işdə nəsə var. Nə anasını, nə də Bənövşəni tam günahlandıra bilmirdi. Bütün suallarına cavab tapmaq üçün Bənövşə ilə danışmalı idi. Sonunda Südabə müəllimənin evinə çatıb, maşından endi. O qədər həyacanlı idiki, darvazanı döymədən içəri keçdi. Südabə müəlliməni həyətdə görüb, sevinərək ona yaxınlaşıb:
-Salam müəllimə, necəsiz? Bağışlayın, Bənövşə burdadı, onu çağıra bilərsiz?-deyib ümid dolu gözlərlə ona baxdı..
Südabə müəllimə xalatının cibindən çıxartığı qatlanmış vərəqi ona uzadıb dedi:
-Oxu...
Murad heç nə anlamasada, kağızı ondan alıb səbirsizcə oxumağa başladı:
"Salam. Necə başlayım bilmirəm. Bəlkə də, indi məndən zəhlən gedir. Əslində indi mənimdə özümdən zəhləm gedir. Çox aciz oldum həmişə. Əzildim...amma mənim kimi əzilənləri görüb susmağı öyrəndim. Nə qədər düzgün olmadığını bilsəmdə, susdum atamın çəkdirdiyi əziyyətə, ananın etdiklərinə.