Elə bildim bele olmalıdı. Həyatımdaki tək düzgün olan şey səninlə evlənməyim olsaydı... Amma o belə düzgün deyildi. Nə sən məni tanıdın, nə mən səni. Necə tanıyaq axı? Hələ də bilmirəm səni hər görəndə ürəyim həyəcandan əsirdi, yoxsa biri görər qorxusundan. Heç vaxt xoşbəxtliyin nə olduğunu bilmədim. Hamı xoşbəxtliyin rahat həyat və ailədə olduğunu deyirdi. Bilmirəm... Mənə elə gəlirki xoşbəxtlik üçün başqa nəsə lazımdı. İndi gedirəm. Həyatımda ilk dəfə
özüm haqqında qərar verib, gedirəm. Bu heç vaxt hiss etmədiyim hissdi. Həmişə kiminsə qərarlarıyla yaşamışam, atamın, sənin və ananın. 1 gecədə nə qədər faciə yaşasamda, gülmək keçir ürəyimdən. Öz yolumu özüm seçdim çünki. Xəyal belə edə bilmədiyim bir şeydi bu. Sənə bunu günahsız olduğumu demək üçün yazmıram. Sadəcə nə hiss etdiyimi bil istədim. Bilmirəm niyə, amma bu dünyada məni səndən başqa heç kim anlaya bilməz kimi gəlir mənə. Səni nağıllardaki cəngavər zənn etmişdim, məni qoruyan cəngavər... Bilmirəm, heç nə bilmirəm. Nə sən, nə özüm, nə də biz haqqında. Əgər gəlsəm, qayıtsam kim olduğumu, nə olduğumu öyrənib qayıdacam. Söz verirəm! Səndən fərqli olaraq mən sözümün üstündə duracam. Ya əlvida, ya hələlik."
Murad heç nə anlamamış kimi məktubun hər sətrini, hər cümləsini təkrar-təkrar oxudu. Əslində bu onu nə qədər təəccübləndirsədə, Bənövşənin nə yazmaq istədiyini anlamışdı. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Qarma-qarışıq məktəbli xətti ilə yazılmış, bir vərəqi doldurmayacaq qədər az olan cümlələr sanki Bənövşənin nə hiss etdiyini anlatmışdı ona. Bir anlıq donsada, özünə gəlib dedi:
-Hara...hara getdi?
Südabə müəllimə özünə məxsus hökmlə dedi:
-Sən necə kişisənki arvadının harda olduğunu məndən soruşursan?
Murad:
-Bağışlayın müəllimə. Səhv etdiyimi bilirəm. Xahiş edirəm hara getdiyini deyin. Başına bir iş gəlməmiş tapım onu, ailəm dağılmasın.-deyib başını aşağı saldı.
-Yox, onun başına bundan sonra pis heç nə gəlməz. Qəlbi qırılıb, sən onu geri gətirsəndə bunun faydası olmayacaq.
-Sizə hörmətsizlik etmək