Xəyanət qoxusu (XII hissə)

        Kamran Əliyev hirsindən otaqda var-gəl edir, qorxudan qarşısında rəngləri ağarmış adamlarının üstünə çığırırdı. Onu bu halda görmədiklərindən nə edəcəklərini, nə deyəcəklərini bilmirdilər. Çünki ağızlarını açdıqları halda nə tufan qopacağını bilirdilər.      Kamran adamlarının uğursuzluğunu xatırladıqca, daha da coşur, danışarkən az qalırdı əlini onların gözlərinə salsın. Bozarıb bir kənarda oturmuş Mirəhməd isə əlindəki qələmi fırlada-fırlada nə isə fikirləşirdi. Kamran qaş-qabaqla keçib kresloda yayxandı. İşarə ilə dəstənin başında olan ilangöz oğlanı yanına çağırdı. Öz yoldaşının açdığı atəşdən yaralanan oğlan, indi yarasından daha çox qarşısındakı bəladan qorxurdu. Kamranın necə kinli, rəhmsiz, qəddar adam olduğunu bilirdi. Amma heç kəsə yox, yalnız özünə acığı tuturdu ki, necə oldu ki, həmin gənc zabitə aldandı. İrəli gəlib ayaq üstə düz yanında dayandı. Kamran olduqca sakit tonda dedi:− Cəzanı özün seç...      Bu anı yalnız yaşayanlar bilərdi, başqa heç bir kəs! O elə bir məqamdır ki, danışsan da, danışmasan da, yaxşı da desən, pisdə desən nəticə yenə birdir...Cəsur olmasına baxmayaraq bədənindən üşütmə keçdi. Qurumuş dodaqlarını dili ilə yaşladı.− Əmr sizindir.     Kamranın da hədsiz həyəcan keçirdiyi hiss olunurdu. Hamı bu partlayışa hazır dayanmışdı. İlangöz oğlan gözlərini yumdu. Alnında, üzündə tər puçurları əmələ gəlmişdi. Lakin Kamran hamını təəccübləndirdi. Sakitcə ayağa qalxıb qapıya tərəf addımladı, çölə çıxdı. Sükutu pozmağa kimsə cəsarət etmirdi. Birdən qapını açıb yenidən içəri qayıtdı, Mirəhmədə tərəf getdi:− Belə zarafatı heç xoşlamıram...     Sonra üzünü onu qorxu ilə süzənlərə çevirib buz kimi soyuq baxışlarını üstlərində gəzdirdi:− Neynək, onda qızı tapın...* * *      Sinfə qayıdanda rəngi dəyişmişdi. Əvvəlcə maraqlı görünən hadisələr indi ona da sirayət etmişdi. Başa düşürdü ki, bu oyun deyil. Hər şey ola bilər, özü də bir halda ki, müəllimi zəng edib onu xüsusilə xəbərdar edib. Buna baxmayaraq, yenə