yolu keçmək istəyən Mayaya tərəf yönəldi. Qız özünü toparlamamış, qəfil basılan əyləcin tükürpədici səsi eşidildi. Maya yüngül bir oyuncaq kimi atılıb, yandakı başqa bir maşına çırpıldı. Özünü itirmiş Rauf və ətrafdakı adamlar sürətini azaltmadan şütüyüb keçən maşına əhəmiyyət vermədən, yerə uzanmış qızın yanına yüyürdülər. Bəziləri maşının nömrəsinin saxta olduğundan xəbərsiz halda onu tələsik qeyd edirdilər. Mayanın huşu hələ özündə idi. Astadan zarıyırdı. Rauf ömründə bu qədər həyacan keçirməmişdi. Bir dəfə ən yaxın dostu qolları üstündə keçinmişdi, yalnız o zaman. Təsadüfə bax, avtoqəzadan...Ondan sonra az ölüm, az faciə görməmişdi. Amma indiki kimi yanıb-yaxılmamışdı. Hirsindən gicgahlarının damarları göyərib, şişmişdi. Hər kəsi, hər şeyi didib-parçalamağa hazır idi. Qollarındakı köməksiz və ölümlə çarpışan bu qıza pislik etmək istəyən hər kəsin qanını içə bilərdi bu an. Maya qan çökmüş gözlərini aralayıb müəlliminə baxırdı. Qırıq-qırıq, rabitəsiz cümlələr işlədirdi. Gah Əfsanədən üzr istəyir, gah da Raufdan kömək diləyirdi...− Arzularım çoxdur, müəllim... Hələ çoxdu. Ölmək istəmirəm...İstəmirəm!     Rauf udqundu:− Ölməzsən, xırda yaradır, ölməzsən, qorxma. Sən möhkəm qızsan axı. İnadcılsan. Sən heç belə asan məğlub olmazsan axı... – deyə-deyə, sürətlə onun yaralarını nəzərdən keçirirdi. Sol tərəfdən başı yarıldığı üçün, saçları qəribə qoxulu nəm qanın içində idi. Sol tərəfdən qolu da qırılmışdı. Artıq huşu tamam getmək üzrə olsa da, Rauf onu qucağına alanda, qırılmış qolunun dəhşətli ağrısından çığırdı və yenidən huşunu itirdi...Toplaşanların içində hadisəni həyəcanla danışan kitab satan oğlan, kifayət qədər şişirtdiyi əhvalatı yekunlaşdırdı:− Bayaq dükanda dini bir kitabı təhqir elədi. Dedi, təriqətlər hamısı boş şeylərdir. Baxın, belə aldı cəzasını...* * *Xəyanət qoxusu (XII hissə)
      Xəstəxananın qarşısı Eldarın tanış-bilişi ilə dolu idi. İradə xanım sakitləşmək bilmədən, için-için ağlayırdı. Guya onu sakitləşdirməyə gələn yanındakı qadınlar da,