– Sənə görə təəssüflənirəm, Rauf. O qız da heç bir təqsiri olmadan həyatını itirəcəkdi. Görünür doğru yoldasan. İzə düşmüsən ki, onlar belə hərəkətə gəliblər. Bəs məndən istədiyin nədir?Rauf yerində dikəldi:− Əvvəla, bu işin açılmasını istəyirsinizsə, işin gedişi haqqında əsla heç kəsə heç nə deməyin. Əsla! Yeznələrinizə, bacılarınıza, köməkçinizə, heç kəsə!− Onlar yad deyillər axı.− Heç ailənizə də...İlqar duruxdu:− Yaxşı, demərəm. Bəs sonra?− Mənim üçün təcili öyrənin ki, Elçinə hansı silahdan atəş açılıb.− Bu artıq məlumdur.− Xeyr! – kəskinliklə onun sözünü kəsdi, – məlum deyil!Çünki, ona öz silahından atəş açıblar.İlqar heyrətdən dondu:− Nə danışırsan?− Düz eşitdiniz. Buna əminəm. Siz bütün əlaqələrinizdən və maddi gücünüzdən istifadə edib bunu yenidən araşdırın. Amma səs-küy yaratmayın, heç kəsə də qətiyyən bir kəlmə də deməyin. Bu yalnız ziyanımıza işləyər.− Yaxşı, oldu. Bunu mütləq öyrənəcəm. Başqa?Rauf ayağa qalxdı:− Başqası odur ki, özünüzdən də muğayat olun. Bir də mərhumun cangüdəni Əfqanla təcili görüş təşkil edin, onunla danışacaqlarım olacaq.− Bu elə indi də mümkündür. Əfqan indi bizdə işləyir.Stolun üstündəki aparatın düyməsini sıxdı:− Əfqanı yanıma çağır! - alnını ovuşdurdu, - o yaxşı oğlandır.− Həm də sadəlövh. - Rauf əlavə etdi.Əynində açıq qəhvəyi nazik gödəkçə, cins şalvar olan, boybuxunlu Əfqan qapını açıb, sakitcə içəri daxil oldu:− Məni çağırmısınız, İlqar müəllim?− Çağırmışam, keç əyləş.- stola işarə etdi. - Raufu tanıyırsan artıq. Səninlə danışılası sözü var.Oğlanın necə dilxor olduğu o dəqiqə üzündən hiss olundu. Amma dinmədi, keçib Raufla üzbəüz əyləşdi:− Hələ işi qurtarmamısan?− Yardımınızla tez qurtararam.Əfqan yerində qurcuxdu. Gözucu İlqara baxıb, yenə Raufa sarı döndü:− Bacadığımı etmişəm, edəcəm də...− Onda deyin görüm həmin gün silah niyə sizdə qalmışdı?Əfqan caşqın- caşqın gah İlqara, gah da Raufa baxdı:− Nə silah? Mən onu rəhmətlik Elçin müəllimə vermişdim.Rauf onun gözlərinə baxdı:− Verməmişdiniz Əfqan, verməmişdiniz!Əfqan