hövsələdən çıxdı:− Sübutun olmadan heç vaxt boynuma şər ata bilmərsən.Həmişə ofisə gələndə silahı ona təhvil verirdim.− Amma bu dəfə verməmişdiniz.− Dedim vermişdim, bilmədiyini üzümə durma!İlqar sərt səslə acıqlandı:− Əfqan, sakit ol! Heç kəs sənə şər atmır. Nə var, nə bilirsən hamısını de, and olsun ki, səninlə heç bir işim olmaz.Əfqan əsəbi hərəkətlə ayağa qalxdı:− İlqar müəllim, inciməyin. Amma öz haqqlarımı bilirəm. -otaqdan çıxdı.Rauf İlqarla tələsik sağollaşıb, onun ardınca tələsdi. Əfqan aşağıda dayanmış qapıçıya əl-qolunu ölçə-ölçə nəsə danışırdı. Aşağı düşən Raufu görüb qaşqabağını tökdü. Rauf onlara yaxınlaşdı:− Əfqan, səninlə bircə kəlmə təklikdə danışa bilərik?− Yox!− Yalnız beş dəqiqə.Əfqan sifətini turşudub, onu işarə ilə dəhlizin başındakı boş otağa çağırdı.Rauf Əfqanın əyləşməsinə əhəmiyyət vermədən, ayaq üstə divara söykəndi:− Əfqan, sən pis adam deyilsən. Bilirəm, yəqin səni qorxuzublar.Ailən var... Amma bizə kömək eləsən, söz verirəm ki, sənə nəsə etmələrinə imkan verməyəcəm. Səni həbs etməyəcəklərinə zamin dururam.Əfqan başını döndərdi:− Səncə mən uşağam?− Uşaq deyilsən, Əfqan, uşaq deyilsən. Ona görə də taleyin haqqında düşünməlisən. Sən kömək eləməsən, məsələni başqa yolla öyrənməli olacağıq. Onda da, xəbər tutub səni cəzalandıracaqlar. Biz də səni qorumalı olmayacağıq. Bunları başa düşürsən?Əfqan söhbətin yazıldığından xəbərsiz halda, böyümüş gözləriniovuşdurdu:− Onsuz da məni sağ buraxan deyillər. Tanımırsınız onları.− Əfqan, onlar kimdir?− Deyə bilmərəm, heç cür.− Dedim axı, mən sözümün üstündə duracam. – onun dinmədiyini görüb, dilləndi, – istəyirsən, mən deyim. Kamran Əliyev və Mirəhməd Babayev...Əfqan qorxmuş gözlərini heyrətlə qaldırıb Raufu süzdü.Sonra sanki sustaldı, stulda qolları yanına sallandı:− O, bağışlamayacaq, heç vaxt.− Hansı?− Elə hər ikisi, əsas da Kamran.− Sən narahat olma, hər şeyi danış bizə.Əfqan birdən yerindən sıçrayıb,ayağa qalxdı:− Mən heç nə bilmirəm. Heç nə də danışan deyiləm. Guya çox ürəyin yanır mənə. Sənin