n kimilərin fikrindəki ancaq puldur. Səni o maraqlandırır ki, iş açılsın, sən də birə beş alasan. Guya çox vecinəyəm elə? Aralıqda qalan da mən olacam. Başıma nə iş gəlsə də, heç maraqlanan olmayacaq. – çıxıb getmək istədi.Rauf onun qolundan tutub saxladı:− Əfqan, qulaq as mənə, inan ki peşman olmazsan. Onsuz da onlar səni elə-belə buraxan deyillər. Əgər nəsə bilirsənsə danış. Həm cəzan yüngülləşər, həm əsl cinayətkar həbs olunar. – Əfqanı acıyacaq bir baxışla süzüb, davam etdi. – həm də iş yekunlaşana qədər ailən də, sən də ciddi mühafizədə olacaqsınız.Əfqan kobudluqla qolunu ondan çəkdi:− Özünü yorma! Heç nə deyən deyiləm. – deyib qapıya tərəf addımladı.Rauf öz-özünə deyindi:− Yaxşı, nə deyirəm ki. Neynək, danışdıqlarını aparıb İlqara verərəm. Daha qalanını araşdırmaq öz işidir. – guya keçib getmək istədi.Əfqan birdən-birə sustaldı:− Sən onları tanımırsan...Rauf döndü:− Onu deyə bilmərəm, amma ola bilsin Elçini sən qətlə yetirmisən,bu aşkar olsa sənin üçün heç də yaxşı olmayacağını bilirsən...Əfqan key-key onun üzünə baxdı:− Mən öldürməmişəm, and olsun Allaha. – ağlamağa başladı.Rauf acıqla onu süzdü, qaş-qabağını tökdü:− Kişinin heç nədən ağlamasını xoşlamıram. Xüsusən də qorxudan. Hələ indidən belə edirsən.− And içirəm, Allah haqqı, məscid haqqı, Quran haqqı, imam haqqı... Daha nəyə and içim ki, inanasan? – rəngi saralmış Əfqan yalvarıcı səslə ağlamsındı. – Nə bəlaya düşdüm mən, ay Allah.Rauf sakitliklə başını buladı.− Sən bunu əvvəldən düşünərdin. Qətl baş verən kimi, polisə xəbər versəydin heç nə olmazdı.− Sənə dedim axı onları tanımırsan. Onlar hər şeyi bacararlar. Hələ polisi də alarlar pulla, məhkəməni də, appelyasiyanı da. Hələ desən...Rauf hirsləndi:− Saxla görək, ən nifrət etdiyim şey adamların bilmədiklərini danışmasıdır. Sənin dediyin kimi dırnaqarası hüquq işçiləri var. Amma qurunun oduna yaşı yandırma. Xeyirin olduğu hər yerdə şər də mütləq var. Eləcə də əksinə. Bu yazılmamışqanundur. Amma görməzə-bilməzə hər kəs haqqında bildiyini də, bilmədiyini