də danışma. Bütün asayiş işçiləri dediyin kimi olsaydı, insan insan əti yeyərdi...Əfqan susurdu. Artıq gələcək aqibətini gözünün önünə gətirir, haldan-hala düşürdü.Yavaşca pıçıldadı:− Od vuracaqlar, başıma oyun açacaqlar, sağ qoymayacaqlar, Vallah...Rauf onun dediklərini eşitmirmiş kimi, stul çəkib üzbəüz əyləşdi:− Mən bilirəm ki, mərhumu öz silahı ilə qətlə yetiriblər. Buna əminəm. İlqar bunu bütün vasitələrlə gizlincə araşdırıb mənə xəbər verəcək onsuzda. İkincisi, sən silahı hər günkündən fərqli olaraq Elçinə verməmişdin. Ola bilər, bunun üçün hansısabəhanə gətirmisən, ya da başqa nəsə... Amma sonra nə baş verib? Məni çox şey maraqlandırır. Mən bilirəm ki, o kimisə gözləyirmiş. Çünki qapıçıları, sürücünü evə yola salıb. İş vaxtı qurtardığı üçün işçilər də evlərinə dağılışıblar. Amma o kimisəgözləyib... Gözlədiyi qonaq onun ürəyincə olmasa da, amma yenə də gözləyib. Kiminlə görüşüb o? – Əfqanın susduğunu görüb çox sakit səslə dedi. – sənin başqa yolun yoxdur, Əfqan. Nə qədər ki, başın üstündədir, danış. Bilirəm ki, səni də buraİlqara gözətçi qoyublar. Onun işlərini, əlaqələrini xəbər vermək üçün. Bütün bunlardan xəbərim var. Amma həmin gün nə baş verdi, gələn kim idi?Əfqan gözlərini ağır-ağır qaldırdı:− Mənim xəbərim yoxdu. Məscid haqqı, gələnin kim olduğunu görməmişəm. Ancaq... – azacıq susub, Raufun zəhmli üzünə baxdı, – ancaq gördüyüm onlar idi... Kamranla Mirəhməd. Bilirdim ki, onun qonağı olacaq. Nəsə vacib danışıqolmalı idi. Bir gün əvvəl mən evə gedəndə mənə basqın elədilər. Bir də gözümü açanda, gördüm Kamran durub qarşımda. Mirəhməd də yanımda. Dedim ki, bu nə deməkdir, Kamran müəllim? Soruşdu ki “arvadını çox istəyirsən?” Dəli olmuşdumaz qala. Ürəyimə min cür qara-qara fikirlər gəldi. Necə istəməyərdim axı, – köks ötürdü, – neçə il yalvar-yapışdan sonra, birtəhər razı oldu atası. Nəysə, soruşdum o nə sözdür,Kamran müəllim? İnan alaqaranlıq otaqda Kamranı o sifətdəkim görsəydi davam gətirməzdi. Diqqətlə gözümə baxdı, Vallah, bir saniyə də baxa