a bilmədim. Nə qədər nifrət, kin olarmış baxışda. Qəddarlıq, cəlladlıq yağırdı əclafın üz-gözündən. Əlində də bir tapança, özü də əlcək geyinmişdi.Dedim, Kamran müəllim, Vallah heç nə başa düşmədim...Güldü... Dedi ki, “bu silahı tanıyırsan?”. Diqqətlə baxdım ki, Elçin müəllimin silahıdır. Ofisdə olanda özünə verirdim, evə gedəndə yenə mənə qaytarırdı. Evdə silah saxlamaqdan, silahgəzdirməkdən qəti xoşu gəlmirdi. Deyirdi, silah adamı ondan istifadəyə sövq edir... Nəysə, üstümdən açmışdılar. Dedim,“tanıyıram.” Dedi ki, “bu silahda təkcə sənin, bir də Elçinin əl izi var. Onu öldürüb, sənin üstünə atardım. Lap lazımgəlsə, səni də öldürərdim ki, guya qorxudan intihar etmisən. Amma, yazığım gəlir, başa düşən oğlansan. Həm ailəlisən, gənc, gözəl qadının var..."Bu sözləri eşidəndə necə dəhşətə gəlmişdim. Onlar uzaq qohum idilər axı. Amma, doğrusu Elçin müəllimi gözü götürmədiyini bilirdim... Hiss eləmişdim... – udqunub, azacıq susdu.Rauf səbirsizliklə:− Bəs sonra?Əfqan başını buladı:− Sonra heç nə. Məni ailəmlə hədələdilər. Kiməsə nəsə desəm min cür dəhşətli cəzalar sadaladılar. Özümə görə qorxmurdum, ailəmə görə, körpə qızıma görə... Nəysə, dedilər ki, sabah silahı bir bəhanə ilə Elçinə verməyim. Deyim ki, guyamaşında qalıb, ya nə isə bir bəhanə. Onsuzda onun xasiyyəti elə idi ki, verməsəm heç istəməzdi, maraqlanmazdı da. Bir də dedilər ki, guya bir nəfərin ora gəldiyinə şahidlik etməliyəm.Amma çox təsadüf ola bilər ki, bütün bunlara ehtiyac olmasın, hamısını da unudum getsin. İnan, Allaha necə yalvarırdım ki, kaş heç nə olmasın. Qətl hazırlandığını başa düşmüşdüm artıq.Rauf fikirli halda onun sözünü kəsdi:− Deməli dəqiq deyilmiş. Yəni, orda hansısa vacib söhbət gedəcəkmiş, bu da Elçinin taleyini həll edəcəkdi. Kamranla Mirəhməd ora gəlir, silahı səndən alırlar. İçəridə nəsə danışırlar, söhbət alınmır. Elçini gözləmədiyi halda öz silahındanqətlə yetirirlər. Və, çıxanda, – birdən duruxdu, dayan bir, deməli səni də onlar yaralayıb, özü də gözləmədiyin halda.Əfqan təəccüblə