ona baxdı:− Elə bil orda olmusan. Amma, bir az başqa cürdür. Qonaq tamam başqa adam idi.Rauf dikəldi:− Kim?− Bunu görə bilmədim. Kamrangil məni postumdan uzaqlaşdırdılar.Heç yarım saat keçməmişdi ki, içəridən Elçin müəllimin səsi gəldi. Nəsə deyib, acıqlandı. Sonra da atəş səsi eşitdim. Canıma üşütmə düşdü. Məscid haqqı, dizlərimisaxlaya bilmirdim, dayana bilməyib stula çökdüm...Bu vaxt qapı açıldı, Kamran tələsik mənim tuşuma gəldi. Güclə ayağa qalxdım. Dedi “şərtimiz yadında?”. Dedim “hə”.Qorxumdan özümdə deyildim heç. Boğazım qurumuşdu. Silahı qaldırıb mənə tuşladı, dedi “kiməsə nəsə desən, özünü ölmüş bil, gözümüzün altındasan”, bir atəş açdı. Yıxıldım. Daha heç otaqdan kimin çıxdığını da görmədim. Onlar uzaqlaşandansonra polisə zəng vurmalı idim...Nəysə, sonra başa düşdüm ki, məni niyə öldürmək istəməyiblər. Onlara şahid lazım idi, yalançı şahid. Bir-iki nəfəri pullaşahid tutmuşdular ki, guya “qatil” ofisin binasına girəndə görüblər.Amma içəridə də kimsə olmalıydı. Özü də yaxın adamlardan. Öz silahı ilə də ona görə vurmuşdular ki, mən tərəfdən arxayın olsunlar. O silah tək məndə olurdu, bilirdilər ki. bununla qorxu altında saxlaya bilərlər məni. Məntiqə görədə, “qatil” ancaq Elçin müəllimə görə gəlmişdi, məni öldürməməli idi. Sonra da silahı özümə qaytardılar.Rauf qaşqabaqla dilləndi:− Həbs olunan adam da, guya onu öz silahı ilə öldürüb. İndi, şəhərdə çoxları şəxsi silah saxlayır evində. Müdafiə üçün. Hardan biləydi ki, silahından günahsız yerə öz əleyhinə istifadə olunacaq. Ona görə deyiblər ki, adam hər danışdığını yüz ölçübbir biçməlidir. Həmin adam, hirslənib Elçini hədələmişdi. Sonra da bu əhvalatı çoxdan unudub. Amma bu vaxt orada olan qatillərin yadından əsla çıxmayıb. Daha da işlərini yüngülləşdirib.Əfqan yazıq-yazıq dilləndi:− Bəs indi nə olacaq? Onlar bağışlamayacaq. Heç vaxt! Mən cəhənnəm, amma...Rauf sözünü kəsdi:− Bu gündən siz xüsusi mühafizə altında olacaqsınız. Qalır bircə gələnin kimliyini araşdırmaq. O da məlum olsa, onların şansı