ı qalmayacaq. Yoxsa, həmin adam qisas ala bilər. Elələri məqsədləri üçün hər vasitəyə əl atırlar.Telefonu götürüb kiməsə zəng etdi...* * *Maya gözlərini açıb, ətrafına baxdı. Şaşqınlığı bircə an çəkdi.Yenə də palatada olduğunu, bura qəza nəticəsində düşdüyünü xatırladı. Başını döndərəndə anasını gördü. O, stulda oyaq kimi oturmuşdusa da, deyəsən gözlərini yuxu tutmuşdu.Ona yazığı gəldi. Kaş Rauf müəllimə qulaq asardı. Onda bütün bunlar olmazdı. Amma elə bu vəziyyətə onun ucbatından düşməmişdimi?! Ürəyində Raufu yamanladı. Birdən sağ qalmasaydım, ya da ömürlük şikəst olsaydım?! Necə olardı, nə edərdi yazıq valideynlərim. Allah bilir, dünəndən bəri nələr keçiriblər. Mayanın yanında özlərini şən göstərirlərsə də, halları üstlərində deyil hələ də...Yenidən gözlərini yumdu. Bu vaxt dəhlizdən səs eşidildi.Nəzarətçi tibb bacısı kiminləsə mübahisə edirdi:− Dedim ki, olmaz! Tapşırıblar ki, ailəsindən başqa heç kesə girmək olmaz içəri.− Mən "heç kəs" deyiləm, mənə olar.− Ay balam, niyə başa düşmürsən? Bu camaata niyə söz çatdırmaq olmur, görəsən? Dedim ki, olmaz!− Vallah, özünə desəniz ki, gələn mənəm, deyəcək gəlsin. Qoyun keçim, ən yaxın rəfiqəsiyəm, bacısıyam...Maya Əfsanənin səsini tanımışdı. Sevincindən ürəyi əsdi. Gör yanıma gəlmək üçün nə qırğın salıb. Ay səni, hardan bildi ki, bu dəqiqə onu fikirləşirdim. İradə xanım diksinən kimi olub, ayağa qalxdı. Qızının oyandığını görüb, alnından öpdü:− Can, oyanmısan?− Hə... De ki, Əfsanəni buraxsınlar içəri.− Sən dincəlməlisən axı...− Ana...− Yaxşı. – İradə xanım narazı qalsa da, çölə çıxdı. Az sonra Əfsanə acıqlı-acıqlı tibb bacısına göz süzdürüb, içəri keçdi. Çarpayıda başı sarıqlı, qolu gipsdə olan qızcığazabaxıb, kövrək səslə:− Maya... – dedi, ağlaya-ağlaya yüngülcə onu qucaqladı. Dəfələrlə o üz, bu üzündən öpdü:− Bağışla, xətrinə dəydim dünən. Sənin dərdinə şərik olmaqdan, daha da küsüb getdim. Canım mənim, gözəl dostum bağışla...Maya da ağlamağa başladı. Dünəndən bəri içinə dolmuş, sanki boğazında tıxanmış göz yaşları