yumru yanaqlarından yuvarlanaraq, balıncına damcılandı. Qarşısındakı ən əziz, ən doğma adamı tək qolu ilə bərk-bərk özünə sıxdı:− Sən məni bağışla, kobudluq elədim. Sənlik nə var ki, könlümü alıb güldürmək istəyirdin.Yenə bir-birinin göz yaşına islanmış üzlərindən öpdülər. İradə xanım qapını açıb onları bu halda görəndə, ürəyi kövrəldi, içəri girməyib qapını örtdü. Əfsanə əlinin arxası ilə gözlərini sildi:− Nə pis qızsan sən, niyə xəbər verməmisən ayılan kimi? Bu gün səhər dərsdə gördüm gəlməmisən, çox təəccübləndim. Fikirləşdim ki, tənəffüsdə zəng vuraram. Elə dərsin ortasında Eldar dayı müəllimə zəng eləyib hadisəni dedi. Uşaqlar hamısıçox narahat olublar. Mənim lap ürəyim partlamışdı. Başladım ağlamağa. Müəllim gördü sakitləşmirəm, dedi ki, yaxşı, dur get evə.− Sən də dərsdən qalmağa bəhanə tapdın, hə?İkisi də gülüşdülər. Əfsanə burnunu çəkdi:− Nə bilmişdin?! Hələ sən var ha! Elə bilirdin belə asanlıqla canını qurtaracaqsan? Hələ cəza müddətin bitməyib, ona görə Allah aparmadı yanına.− Nə cəzası? – Maya güldü.− Bəs bilmirdin, mələklər dəcəllik edəndə Allah onları yerə göndərir ki, cəza çəksinlər. Səni də eləcə. Sən mələksən, mən də sənin cəzanam. İndi çək görüm.− Ay səni! Bəs uşaqlar nə dedilər, yanıma nə vaxt gələcəklər? Pis oldular, hə?!− Bəs pis olmazlar? Yaramaz, inadçı olsan da neynək, bir dənə filosofumuz var da, hamı çox istəyir. – nəsə fikirləşdi –amma ən çox Fuadın kefi pozuldu, bayaqdan gəlincə əlli dəfə zəng edib...− Hm, sağ olsun... – Maya mızıldandı.Əfsanə çarpayının lap küncünə çəkildi:− Əzmirəm ki, səni? Rahatsan?− Hə, otur, otur.− Fuad çox yaxşı oğlandır. Özü də, bilirsən də, sənə münasibəti xüsusidir.Maya üz-gözünü turşutdu:− Əfsanə, bəsdir. Çox yaxşı insandır, Allah canın sağ eləsin.Onu qardaşım qədər çox istəyirəm. Mədəni, tərbiyəli, ağıllı, savadlıdır. Amma qardaşımdır ölənə kimi, vəssalam. On bir il bir sinifdə oxumuşuq, əvvəldən başqa nəzərlə baxmamışam ona. Əgər nə vaxtsa belə münasibət yaransaydı... Amma iş ondadır, ilk vaxtdan sadəcə