Artıq ürəyimdəsən ki... Yanağımda gəzən küləkdən daha gerçək toxunuşlar... Kiçik, ürkək, kəsik toxunuşlarınla, bəlkə də hər zamankindən daha yanımda...
Yəni elə, o qədər, necə izah etsəm ki. Boşunadırmı mənə qarşı səylərin, doğru sözlərin, zənglərin. Nə kitablar yazır, nə də lüğətlərdə qarşılığı var, yalnız hiss edir insan, yaşayır. Sözlər əskik, yaralı... Sözlər cılız... Danışımır, izah etmir qələmlə də bu duyğunu. Çox başqa bir şeydir bu...
Sevginin ortasında, dərin ağrılar hiss edərmi insan?

Gəlməyəcəyini bildiyi məktub üçün, məktub qutusunu həmişə eyni həyəcanla açar mı? Dedim axı, başqa bir şeydir bu. Nə qədər təksənsə, o qədər səninləyəm bu günlərdə. Bəlkə də ən başda, tutub səni ən dərinlərə qoydum deyə oldu bunlar. Başqa insanlara çatmayaq deyə, başqalarının bilmədiyi, tapa bilməyəcəyi yollara apardım səni. Ən dərinlərdə tutdum, mən saxladım. Dərinə, həmişə daha dərinə... Səni tək, bir tək mənə buraxdım. Paylaşamadım kimlərləsə, səhv etdim.
Sənə çatan yolları itirdim deyə bütün bu qarışıqlıqlar, özümü oradan oraya vurmaq...
Sağımda, solumda, nə vaxt tikildiyini bilmədiyim divarlara vurmaq, heç görmədiyim çuxurlarla boğuşmaq...



Dənizlərin, səs-küylə gəlib vurduğu dəhlizlərin, ağrılı divarları kimiyəm. Səni saxladığım yerə çata bilməz oldum. Yollar, get-gedə uzandı və qarışdı.
Ümidimi istilədəcək, parladacaq, danışmadan bir şeylərə ehtiyacım var. Bəli, onun nə olduğunu bilirəm. Sonu sənə gəlir hər cümlənin.
Hər şeyin başında içində və sonundasan. Bu dəyişmir. Elə ürəyimdəsən. Birdən ağlıma gəldi, sənə bir məktub yazdım dünən. Çox xoşbəxt idim.
Gün içində nələr etdiyimi, nələrə hirslənib, nələrlə xoşbəxt olduğumu, tək-tək izah etdim. Mövsümlərin və insanların necə qarışıq və gözlənilməz olduqlarını yazdım.

"Yenə vaxtsız yağışlar" dedim, "Daha əvvəl, heç bu qədər zəif deyildi günəş şüaları" dedim, "Həqiqətən buradakı mahnıları heç öyrənilməyəcək, bilnməyəcək, söylənməyəcək bilərsənmi?" dedim. Çox uzun bir məktub oldu. Başından