i Təhlükəsizlik Nazirliyinin şöbələrindən birinə gətirmişdi.Buradan Kamranın, Mirəhmədin və onların xəbər verməli olduqları əsas hədəfin danışdıqlarını dinləyirdilər. Artıq əsl cinayətkarlar ifşa olunmuşdular. Kamran həmin şəxsə zəng etməklə, özü də bilmədən onun kimliyini tanıtmışdı. İlqar alnını ovuşdurdu:− Adam dəli olur az qala. Öz evimin içindəymiş sən demə.     Mən də hər şeyi açıb, onlara deyirdim. – acı-acı güldü. - Dolayırlarmış məni, tfu...Rauf onu sakitləşdirməyə çalışmadı. Bu vaxt xüsusi formalı bir gənc içəri daxil olub, hərbi salam verdi:− Cənab zabit, qrup artıq göndərildi.− Aydındır, gedə bilərsiniz. - üzünü İlqara tutdu. - Gedək İlqar,onlanları siz də görməlisiniz.* * *Xəyanət qoxusu (Son)
     Böyük bir bağ evinin ətrafında sakitlik hökm sürürdü. Bağ evinin geniş həyəti yazın gül-çiçəyi, yaşıllığı ilə örtülmüşdü.Təzəcə tumurcuqlamış, bəziləri isə çiçəkləməyə başlanmış ağaclardan bihuşedici ətir yayılırdı. Bağ evi kəndin elə mənzərəli yerində tikilmişdi ki, burada olan hər kəs dərdini-qəmini unudub, könül xoşluğu tapa bilərdi.     Yaz olmasına baxmayaraq, kəndin havasında bir ayaz da vardı. Amma adamı üşütmür, əksinə sərinlik, təravət hissi yaradırdı. Həyətdəki geniş stolun arxasında üç kişi əyləşmişdi. Onlar nə barədəsə möhkəm mübahisə edir, ortaq fikrə - razılığa gələbilmirdilər. Bunlar bir neçə ay əvvəl qətlə yetirilmiş iş adamı Elçin Talıbovun şərikləri Kamran Əliyev, Mirağa Babayev və onlarla tamam başqa sahədə əlbir olan orta boylu, dolu bədənli, düz, iri və çopur burunlu, qalın, sıx qaşları olan bir kişi idi. Burada gizlənəndən bəri ölkədən qaçmağın yolunu və yeni tərəfdaşlarından almalı olduqları narkotik maddələri kimə etibar etməyi müzakirə edirdilər. Hətta həmin şəxslə danışıb, malı birbaşa getməli olduqları yerə göndərmək istəyirdilər. Amma açıq-aşkar hiss olunurdu ki, Mirəhməd də, hətta Kamran da qarşılarındakı bu “bədheybət” görünüşlü kişidən çəkinirlər. Kamran mümkün qədər sakit danışmağa çalışdı:− Razılaşmışdıq ki, 50-50-yə