ə gəlməmiş, əl telefonunun melodiyası səsləndi:− Bəli?!− Səni təbrik edirəm, Maya.     Raufun səsini o dəqiqə tanıdı.− Çox sağ olun, müəllim.     Raufun onun sözünü özünə qaytardı:- Müəllim məktəbdə olur...− Haradan bildiniz ad günüm olduğunu? Valideynlərinizə də nahaq əziyyət verdiniz. Mənə görə zəhmət çəkiblər.− Maya, – bir an susdu – onlar əziyyəti mənə görə çəkiblər...− Necə yəni? – qız səsinin titrədiyini hiss etdi.− Sabaha kimi hər şeyi biləcəksən...− Məsələn?− Həmişəki kimi çox sual verirsən. Amma mənim belə xoşuma gəlirsən. Hələlik...     Maya otaqda heç kəsin olmadığını bildiyi halda, qeyri-ixtiyari ətrafına boylandı. Sanki, söhbətini kimsə eşidəcəkdi. Sonra əlini allanmış yanaqlarına apardı. Üzü od tutub yanırdı. Birdən-birə öz halına gülməyi tutdu. Bu dəqiqə özünü dünyanın ən xoşbəxti sayırdı. Ağlından ani fikir keçirtdi. Gülümsəyib, səs-küy gələn qonaq otağına