bilmirəm, amma edirəm. Nə qədər gülünc alınsa da mən sevdiyim qızın onun sevdiyi oğlanla xoşbəxt mazaqlaşmağına tamaşa edirəm. İlk vaxtlar çox çətin idi. Çətin də sözdür? Hər onu Bərfimin yanında görəndə elə bilirdim boğazımdan qurğuşun tökürlər. Yanırdı içim, amma get-gedə elə bil bu qurğuşun soyuqlaşdı. Artıq yandırmırdı. Bir az göynədirdi sinsi-sinsi. Öyrəşmişdim sanki onları bərabər görməyə. Hətta bir dəfə nədənsə Bərfim tək idi. Çox təəccübləndim ki, quzğun hanı görəsən? Bir dəfə dostum Araz lağ eləmişdi mənə:
-Elxan,sən dəqiq fikirləş, qız maraqlıdı sənçün, yoxsa o yanındakı?
Axmaq zarafat idi, amma zarafat idi də...
Araz məhlə uşaqı idi. Hər işimiz bir idi. Bir-brimizdən gizli heç nəyimiz yox idi. Həm Arazdan heç nə gizlətmək də olmaz. Cin kimiydi. Bir-iki dəfə onun qurduğu xudmani məclisdən boyun qaçırmışdım deyə elə həmin an şübhələndi:
-Nə olduye sən belə müqəddəsləşdin?
Doğurdan da axmaqlıq idi. Bütün gecəni uzunbarmaqlı gözəllərin səni sığallaması varkən gəl bit hansısa göydələnin qapısında ki, görən bu oğlan nə vaxt çıxıb gedəcək? Hələ üstəlik, için-içini yesin ki, görən nə iş görürlər içəridə? Axmaqlıq deyildi? Axmaqlıq idi əlbəttə, amma... Hə, yadıma gəlmir ki, nə vaxt qərar verdim Bərfimi izləməyə. Qəribə həyat idi; onlar öz keflərində, mən də onların “kefində”. Əgər onlar bu gün futbola gedəcəksə, deməli, mən futboldayam. Əgər heyvanxanada dəvəquşuna yem verirlərsə, deməli, mən də həmin gün heyvanxanadayam. Amma bunlar yaxşı idi. Vay o gündən bağ evinə gedəydilər, vay o gündən maşında qırmızı işiqda dayananda öpüşəydilər... Onda nə hiss elədiyimi heç özüm də bilmirdim..
-Yenə detektivlik edirsən?
Döndüm. Araz idi. Ofisiant önlüyünü bağlaya-bağlaya mənə yaxınlaşdı.
Mızıldandım nəsə. Skamyada oturmuşdular. Bərfim başını oğlanın çiyninə qoymuşdu. O da çiynini sığallayırdı. Tez Araza baxdım görmədi ki, görəsən? Araz istehzayla güldü. Haqqı da var idi. Sanki Araz görməsəydi, problem yox imiş bu səhnədə.
-Elxan, özünə yazığın gəlmir?
-Başlama