1-ci hissə.
Yağış pəncərədə növbəti naxışı salanda yenə əlimi uzadıb sildim.Axı mane olurdu, görə bilmirdim nə edirdilər. Siləndən sonra da əsəbləşdim. Yenə qol-boyun olmuşdular. Başa düşmürəm, necə bütün günü eyni formada gəzə bilər insan?! Heç olmasa sağ-sol dəyişməsi etsinlər. Gül alırdı deyəsən. Elə bütün görüş boyu nəsə alırdı ona. O da eyni sevinclə qəbul edir...Nə qədər xərcləyib bu gün?..Hmm!Onun əvəzinə mən hesablayıram...
Artıq 48 gündür ki,onları izləyirəm. Onları deyəndə ki, onu. Amma təbii olaraq onu izləyərkən yanındakı o quzğunu da görmək əzabına qatlaşırdım. Bərfimi ilk gördüyüm günü xatırlamıram. Öz aləmimdə ona necə vurulmağımı da xatırlamıram. Daha doğrusu, buna necə qərar verdiyim yadıma gəlmir. Necə oldu, nə oldu ki, mən öz dünyama yad olan bir dünya malına belə bağlandım. Əslində vurulmaq adi bir şeydir, yəni əgər durub birinə "Bax, mən bu qıza vurulmuşam" desən, əlbəttə ki, burda qəribə hec nə yoxdur.  Normal insan ömründə heç olmasa bir dəfə sevər, ya yox? Amma axı mən normal deyildim...24 yaş bəlkə də çox deyil, amma özümü bu rəqəmlərin tərs formasında hiss edirdim həmişə. 42 yaş, bəlkə daha da çox. Sevmək nədir, vurulmaq nədir bilmirdim bu vaxta qədər. Ta ki,qarşıma bir gün Bərfim çıxdı. Adı da özü kimi qəribədir...
48 gündür mən bu qızı qarabaqara izləyirəm. İlk günlər niyə izlədiyimi özüm də bilmirdim. İnsan gündə ən azından 3 dəfə stol arxasına niyə keçər? Bax, o səbəbə  oxşayırdı əvvəllər. Hansısa ehtiyacımı ödəmək üçün düşmüşdüm bu qızın arxasınca. Sonra başa düşdüm ki, vurulmuşam.Təmtərağa ehtiyac yoxdur, sadəcə vurulmuşam da. Bunu dilimə gətirmək üçün gözəl sözlərim yoxdursa, bu o demək deyil ki,ona şeir oxuyan yanındakı o quzğundan az sevirəm.
Yanındakı...Elə ilk günlər də anlamışdım tək olmadığını, amma neynəyim, mən ki, ilk dəfəydi kimisə sevirdim. İndi yanında hansısa quzğuna görə evdə oturub əsnəməliyəm? Gecə yatmamışdan əvvəl saatlarla belə fikirləşib aydınlaşdırmağa cəhd edirəm, amma alınmır. Düz edirəm, səhv edirəm