baxırdı. Əslində özüdə evlənməmişdən əvvəl bundan da kasıb evdə qalırdı, amma insan heç bir zaman pis günlərini xatırlamazki... Sonunda özünü toplayıb, qapını döydü. Qapı açılanacan, bilərək taxdığı qızıllarını səliqəyə salıb, üzünə daha zəhmli ifadə verdi.

Bənövşə bu gün bazar olduğundan istirahət etmək istəyirdi. Qapının döyülməsi planını pozsada, gəldiyi gündən bəri ilk dəfə Südabə
müəllimədən başqa bir qonağın gəldiyini düşünüb, gülümsəyərək qapını açdı. Qarşısında Alagöz xanımı gördüyü anda üzündəki məsum təbəssümü, kinayəli bir gülüşə çevrildi.
-Xoş gəlmisiz Alagöz xanım.
-Heç də xoş gəlməmişəm. Sənə xəbərdarlıq eləməyə gəlmişəm.
-Eləmi... Buyurun, dinləyirəm.
-Mənə bax ay qız, elə günü sabah gəldiyin kimi gedirsən, yoxsa başına oyun açaram!
Bənövşə Alagöz xanımın gözlərinə baxıb,(müəllif: Cəmilə Məmmədli) kinayə ilə soruşdu:
-Doğurdan? İndi nə planlar qurmusuz?
-Plana ehtiyac yoxdu. Elə 4 il Bakıda neynədiyini araşdırsam, bu kənddə 1 saniyədə yaşatmazlar səni.
-Bəs sizin öz nəvənizi öldürdüyünüzü bilsələr?
Alagöz xanım bu sözlərdən qorxuya düşüb diqqətlə Bənövşəyə baxdı. Etdiyini onun bilməsini heç gözləmirdi. Özünü toplayıb, qəzəblə qışqırdı:
-Sən nə çərənləyirsən?!
-Sakit Alagöz xanım. Sizin "təyziq dərmanınızın" nə işə yaradığını öyrəndim. Sizcə bunu Murad bilsə necə olacaq?
-Elə bilirsən oğlum sənə inanar?
Bənövşə:
-Məncə inanar. Bəs sizcə öz övladını
öldürən ananı Murad istəyər?-deyib qalib gəlmiş kimi gülümsədi.
Alagöz xanımın heç nə demədən donub qaldığını görüb:
-Artıq mən o rahat əzdiyiniz Bənövşə deyiləm. Siz mənə heç nə edə bilməzsiz, amma mən etdiklərinizin intiqamını bir-bir alacam. Əlinizdən gələn tək şey, mənim kimi susmaq olacaq.-deyib qapını zərblə örtdü.
Alagöz xanım örtülən qapının səsinə sanki ayıldı. Çox çarəsiz idi. Övladlarını bir-bir itirirdi. Ruslan elə polisdən çıxdığı gün qayıtmışdı Rusiyaya, Firuzə qız idi, bir gün mütləq yad evinə getməli idi. Əlində qalan tək övladı Murad idi, amma o da anasının etdiyini