i öyrənən kimi üz çevirəcəkdi ondan. Bu fikirlərlə evinə tərəf gedəndə küçədə dayanmış qadınların ona baxıb pıçıldaşdığını gördü. 2 gün bundan əvvəl yaşanan biabırçılığı heç kəs unutmamışdı. " O qızın məsələsi qalsın sonraya, mən bu söz-söhbətlərin kökün kəsməliyəm. Heç kəs deyə bilməz ki, Alagöz qapısında bir xeyir iş də edə bilmədi". Bu düşüncələrlə boğularkən, yadına Firuzəni istəyən
uzaq qohumları düşdü. Bir toydaki uğursuzluğu, başqa toydaki şənliklə örtmək istədi. Evə gəldiyi anda, zəng edib qohumları ilə danışdı. Bu məsələni tez həll etmək üçün, ələ sabaha təyin etdi ailə arası nişanı. Hər şeyi danışdıqdan sonra rahatlaşdığı anda, Firuzəyə heç nə demədiyi yadına düşdü. Əslində buna ehtiyac görməsədə, xala-xətrin qalmasın deyə qızının otağına girib dedi:
-Hazırlaş. Sabah Akif dayının oğlu Raufla nişanındı.
-Nə?!

Anası heç nə açıqlamadan örtmüşdü qapını. Əslində Firuzə öyrəşmişdi anasının onun həyatı haqqında qərar verməsinə. Amma evlilik...bu başqa idi. Göz yaşları içərsində yastığının altındaki şəkli çıxartdı. Əsgər formasında bir oğlan sanki ona baxıb gülümsəyirdi. Titrək əlləri ilə fotonu sığallayıb pıçıldadı:
-Yox... Mən sənə söz vermişəm Kənan. Anam nə etsədə səni gözləyəcəm. 10gün qalıb.
Sonra cəld ayağa qalxıb şkafdakı köhnə çantasını götürdü. İçinə 1-2 paltar atıb, sevgilisinində şəklini ehtiyatla qoydu. Pencərədəm tullanıb,bağ arası yollarla bu kənddə tanıdığı və inandığı yeganə adamın evinə tərəf gedirdi...

Bənövşə səbirsizliklə döyülən qapını açdıqda qarşısında baldızını gördü. Onu ən çox təəccübləndirən isə Firuzənin:
-Bağışla...-deyib ağlayaraq onu qucaqlaması idi. Heç nə demədən o da baldızını qucaqladı.
Əslində yaşıd olan Firuzə ilə Bənövşə bütün gecəni yatmayıb söhbət etmişdilər. Firuzə öz dərdlərini danışdıqdan sonra, dəfələrlə Bənövşədən o vaxt susduğu üçün üzr istəmişdi. Bənövşədə onu bağışlamışdı. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Özü əvvəllər həmişə susqunkən, indi tək günahı susmaq olan qızı necə bağışlamasın axı?

Murad bütün