Amma 1 il hər gün olduğu kimi, bu gün də ona
gülümsəyərək baxan "o" yox idi... İçini qovuran həsrətlə başını aşağı saldı. Gözlərindən bir damla yaş süzülürdüki...
-Sənə ağlama demişdim axı balaca...
Bənövşə bu səsdən donub qaldı. Tanımışdı bu səsi, bilmirdi bu həqiqətən odu, yoxsa yenə bir xəyal. Bunun xəyal çıxmasından qorxduğu üçün başını qaldırmadı. Sonunda bütün gücünü toplayıb başını qaldırdıqda Muradın ona gülümsəyərək baxdığını gördü. Sevinc qarışıq həyacandan tərpənə bilmirdi. Sadəcə durduğu yerdə titrəyirdi. (müəllif: Cəmilə məmmədli) Murad onun nə hiss etdiyini anlamış kimi asta addımlarla yaxınlaşdı Bənövşəyə. Gülümsəyərək gözlərinə baxmağa dəvam edib, əlini tutdu. Ürəyi titrədən səs tonuyla pıçıldadı:
-Darıxmışdım sənin üçün balacam...
Bənövşə sehirlənmiş kimi idi. Muradın əsla qayıtmayacağına elə inandırmışdıki özünü, bütün bunlar ona yuxu kimi gəlirdi. Eşitdiyi sözlərdən daha da təsirlənib, başını Muradın köksünə qoydu. Gözlərindən durmadan yaş axırdı. Murad da daha dözməyib Bənövşəni bərk-bərk qucaqladı. Saçlarını sığallayıb,
ətrini içinə çəkirdi.
Bənövşə bu anı pozmaq istəməsə də, pıçıltı ilə onu qorxudan sualı verdi:
-Həmişəlik qayıtdın?
-Yox.
Bənövşə Muraddan aralanıb məsum gözlərlə ona baxdı.
Murad onun bu halına dözməyib, üzünü əlləri arasına alıb gülümsəyərək gözlərinə baxdı. Bənövşənin az qala ağlayacağını görüb dedi:
-Gedəcəm...yəni gedəcəyik balacam. Başqa ölkədə olmasada, başqa şəhərdə yaşayacağıq.
Bənövşə təlaşla:
-Bəs işim nə olacaq?-desə də, dediyi anda peşman oldu. Murad yanında olandan sonra, işin nə əhəmiyyəti vardıki?
-Eybi yox, yaşadığımız yerdə işləyərsən.
Bənövşə heç nə demədən, qollarını qaldırıb Muradı qucaqladı.
Murad onun bu hərəkətinə gülümsəyib pıçıldadı:
-Biraz yavaş balaca, toya qədər gözlə.
Bənövşə təəccübdən böyümüş gözlərlə Murada baxıb dedi:
-Toy?
-Hə toy. Bu dəfə əsl toy olacaq, həmdə nigah. 1həftə sonra.
Bənövşə sevinclə Muradı qucaqlayıb pıçıldadı:
-Mən də səni...
-Nə?
-Mən də səni