çıxır. Təəssüflə köks ötürüb,
özünə pıçıldadı:
-İnanmıramki mənim anana etdiklərimdən sonra da mənə "balacam" deyəsən. Amma səni itirməli olsamda bunu etməliyəm, məndən aldıqlarının intiqamını almalıyam-deyib əlini özüdə hiss etmədən qarnına apardı...
Bir qadının ən güclü olduğu an, özünü ən zəif hiss etdiyi andır...itirəcək heç nəyinin olmadığı andır. Bir qadının əlindən hər şeyini alın və onun intiqamını necə alacağını seyr edin...

Bənövşə səhər tezdən durub məktəbə getmək üçün hazırlaşmağa başladı. Qəribə gəlirdi ona, 4 il əvvəl bir şagird kimi ağlaya-ağlaya getdiyi məktəbə, indi müəllimə kimi gedirdi. Bu fikir onu gülümsətdi. Jurnalı və lazimi dəftərləri iri çantasına qoyub çölə çıxanda, diqqətini qapının ağzında olan alma ağacı çəkdi. Ağacın yuxarı budağında payız alması qızarmışdı. Bir an düşünsədə, uşaq şıltaqlığı ilə çiynini çəkib, çantasını yerə qoydu. Kostyumunun kirlənməməsinə diqqət edərək ağaca çıxmağa çalışırdıki, birdən gülüş səsi onu dayandırdı. Arxaya çevrildikdə Muradın ona baxaraq güldüyünü gördü. Utanc qarışıq qəzəbdən qızarıb dedi:
-Nəyə gülürsən?!
Murad gülümsəyərək:
-Sənə balaca-deyib ona yaxınlaşdı.
-Mən balaca deyiləm!
-Bəs onda uşaqlar kimi alma dərməyə ağaca niyə dırmaşırdın?
Bənövşə bu sualdan
donub qaldı. Nə deyəcəyini bilmədiyindən ağlına gələn ilk bəhanəni dedi:
-Uşaq vaxtı atam qoymayıb ağaca çıxmağa, mən də həvəsimi öldürmək istədim.
Murad Bənövşəyə daha da yaxınlaşıb gözlərinə baxaraq dedi:
-Sən oğlan deyildinki ağaca çıxasan. Qız uşaqları gəlinciklərlə oynayar.
Bənövşənin gözündən kədər kölkəsi keçdi. Az qala pıçıltıyla:
-Mənim heç gəlinciyim olmayıb... Əslində heç bir oyuncağım olmayıb. Balaca olanda mən nə vaxt istəsəm, atam üstümə qışqırardı. Sonra heç özümdə istəmədim-deyib zorla gülümsündü.
Murad eşitdiyi sözlərdən donub qalmışdı. Oyuncaqsız bir uşaqlıq o təsəvvür edə bilmirdi. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) O ailəsinin sevimlisi olmuşdu. Bütün uşaqlığı bir dəfə oynayıb kənara atdığı oyuncaqlarla keçmişdi.