a həyatının mənim kimi məhv olmasına!
Murad biraz tutulsada, qəzəblə dedi:
-Səni tanıya bilmirəm! Sən kimsən axı? Nə oldu mənim Bənövşəmə? Doğma anamı polisə verən qız mənim balacam ola bilməz!
Bənövşə bu sözlərdən kövrəlib, Muradın əlindən tutub çəkərək dedi:
-Gəl! Mən göstərəcəm hardadı o Bənövşən...

Bənövşə Muradı
əlindən tutub aparırdı. 4 il əvvəl getdiyi yola atdığı hər addımda olanları yenidən yaşayırdı sanki. Susurdular... Susurdular, çünki Bənövşə də 4 il əvvəl susurdu bu yolu gedərkən. Sonunda Bənövşə dayandı. Murad yol boyu səssizcə Bənövşəyə baxıb, onu çəkib aparmasına icazə verdiyi üçün, ani dayanmağa müvazinətini saxlaya bilməyib 1-2 addım səndələdi. Özünü topladıqda 1 addım qabaqda dərin yarğanın olduğunu görüb, sual dolu gözlərlə Bənövşəyə baxdı. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Bənövşə isə yarğanın dibinə hipnoz olmuş kimi baxırdı. Köhnə xatirələr, ağrılar, göz yaşları, döyülməsi, dağılan ailəsi, itirdiyi...daha doğrusu əlindən alınan körpəsi və onun bütün bunlara susması...susması...susqunluğu! Bütün bunlar onu məhv etmək üçün beyninə, ürəyinə hücum edirdi sanki... Gözündən axan bir damla yaşla özünə gəlib Murada baxdı. İçini parçalayan qəzəblə:
-O Bənövşən burdadı!-qışqırıb əliylə yarğanı göstərdi.
-O burdadı, bu yarğanın dibindədi! 4 il əvvəl anası ölən, ər evindən, ata evindən qovulan qız, bu
həyatda başqa heç kimi qalmadığı üçün gecənin bir yarısı gəldi bu yerə. Baxdı bu yarğanın qaranlıq dibinə! Həyatı haqqında heç vaxt söz haqqı olmayan qız, heç olmasa ölümünü özü seçmək istədi!
Bənövşə Murada daha da yaxınlaşıb, gözlərinə baxaraq:
-Bəs sən...sən hardaydın?! Söz vermişdin! Söz vermişdin onu əsla heç kəsin incitməyinə icazə verməyəcəkdin! Amma ən çox sən incitdin... De! Hardaydın?!-deyib Muradın sinəsini yumruqladı. Muradın onu saxlamamasıni görüb, sakitləşərək köksünə sığındı. Göz yaşları içində pıçıldadı:
-Yox idin...heç kəs yox idi... Hamının gözündə tək günahkar mən idim. Nə olduğunu soruşmadılar...sən də soruşmadın. Nə günahım