Əslində Xədicə özü də
anlamırdı ki, niyə Səmraya bu sualı verdi. Qorxdu ki, yenidən Mahirdən
danışacaq, amma içinə qapanmaqdansa, danışmağını istədi.
"Bilirsən, Xədicə, o fındıq ağacının kölgəsində başlayıb Zərifə ilə dostluğum. O
da bizimlə birgə böyüyüb bu illər boyu. O şahiddir həyatımızdakı bütün sirrlərə.
Zərifənin ilk sevgisindən, mənim Mahirə aşiq olmağımdan...." Xədicə hiss etdi
ki, Səmra yaşla dolmuş gözlərini ondan yayındırmağa çalışır. Bunun üçün
söhbəti dəyişdirməyə başladı.
"Zərifənin sevdiyi oğlanın adı nə idi?"
"Saleh. Niyə soruşdun?" -Səmra fikrini artıq Xədicənin deyəcəklərinə yönəltdi.
"Heç deyirəm bəzən düşünəndə xatırla ki, sənin keçirdiklərini Saleh də keçirdir.
Əgər Zərifəni sənin Mahiri sevdiyin kimi sevibsə, o da əziyyət çəkir. Yer
üzündə xəyanətdən əziyyət çəkən tək sən deyilsən, Səmam. Məni düzgün anla,
Mahir sənin sevginin bir damlasına dəyməz. Dəli şeytan deyir, get Zərifənin
atasına danış hər şeyi. Vursun öldürsün Mahiri."
Xədicə anladı ki, yaman coşdu və Səmra onun son sözlərindən inciyə bilər.
"İncimədin sözümdən?".
"Yox, niyə inciyim ki, dəli şeytan sənə o yolu göstərir, mənə də deyir ki
Mahirlə Zərifə toy günü evdən çıxanda qabaqlarını kəsib tüpürüm Mahirin
üzünə, deyim, kişi deyilsən. Sən adam olmayacaqsan. Sənə olan sevgim haramın
olsun. "
Birdən Səmra anladı ki, Xədicə ona təəcüblə baxır. Bu səfər Səmra özü
mövzunu dəyişdi. "Bilirsən, niyə ərik ağacı əkmirik? Çünki əkənimiz yoxdur "
Bu cümlədən sonra Xədicə gülməyə başladı ki, Səmranın da üzü gülsün....
Xədicə uşaq vaxtı yıxıldığı gilas ağacından danışırdı ki, birdən hasardan səs
eşitdilər.
"Səmra o nə səsdir?"
Xədicə diksinərək Səmradan bərk yapışdı. "Qorxma deyəsən biri yolunu səhv
salıb".
Bəli, hasarın başına dırmaşan Mahir idi. Qəribəsi o idi ki, Səmra onu görüb heç
anasını çağırmadı da. Əslində Mahiri görəndə qulaqlarında Zərifənin sözləri
cingildəməyə başlamışdı: "Səmra, bir dinlə məni, gör hadisə necə olumuşdu..."
Bəlkə də ona görə Səmra