də
var idi. Beləcə günlər keçdikcə hər bir xəstəyə necə yaxınlaşmağı da öyrəndi.
Pəncərə önündə oturan oğlana baxdıqca fikirləşirdi: "Axı o nə düşünür?
Həyatınımı, yoxsa onu bura atanlarımı?"
Yanında işləyən tibb bacısından onun haqqında bəzi məlumatlar almışdı.
Öyrənmişdi ki, 45 saylı xəstə kimsəylə danışmır. Kimsəylə ünsiyyət qurmur.
Tək istəyi pəncərə önündə oturmaqdır. Səmra gələnə kimi kimsənin əlindən
dərman içmir, kimsəni yaxına buraxmır. Yanına təkcə atası gəlib gedir. Amma
atası ilə nəinki danışmır, hətta çönüb üzünə də baxmır. Bəli, bu cavan oğlan
qəribə idi. Amma içindən bir səs onun eynən bir zamanlar Səmranın yaşadığı
kimi mənəvi sarsıntı keçirdiyini deyirdi. Axı bir zamanlar Səmra özü də
kimsəylə danışmırdı, ancaq təmizliklə məşğul olurdu. Onu nə sağaltdı?
Xədicənin reallığı araşdırması... Bəli, həqiqətləri öyrəndikdən sonra həyata
yenidən bağılanmışdı. "Bəlkə, o da həyatındakı həqiqətləri bilsə, sağalar?" bu
suala hər gün işə gəlib ona tamaşa edərək cavab axtarmağa başladı. Bir gün
onun atasını dəhlizdə gördü. Səmra yaşlı kişiyə yaxınlaşıb suallarını verdi.
Oğlunun niyə bu halda olduğunu ətraflı bilmək istəyirdi. İnanırdı ki, ona kömək
ola biləcək. Atası oğlunun bir zamanlar bir qızı sevdiyini dedi. İki il ərzində elə
oldu ki, universiteti bitirib əsgər gedəsi oldu. Qayıdıb gələndə eşidib ki, sevdiyi
qız başqasına ərə gedib... O gündən içinə qapanıb kimsəylə dərdini bölüşmür.
Artiq 3 ildir ki, burdadır. Psixiatrdan başqa, kimsəni yaxına buraxmırmış.
"Həyatdan əlini üzüb daha ..."
Bu son cümlə Səmraya pis təsir etdi. Bir atanın övladı haqqında bunu deməsi
necə də təsirli idi. Amma Səmra artıq onun burda olma səbəbini öyrənmişdi.
Odur ki, bir an belə itirmədən psixiatrin yanına getdi. Bir necə dəqiqəlik
söhbətdən sonra Səmra həkimdən onunla ünsiyyət qurmaq üçün icazə aldı.
Birinci gündən ona yaxınlaşdı. Dərmanı eyni cür verib sonra yanından
çəkilmədi.
-- Atanı incitmək, deyəsən, lap xoşuna gəlir? Məgər, yazıq deyil, o