qoyacam her sheyi.
-ata, bax yene de deyirem, mene mashin lazim deyil. Mashinsiz da olmerem ki, gotur sat Rasim beyin borcunu ode.
-Ulker, men sene bir defe demishem ki, o mashin satilmayacaq. Gerekerse, men oz mashinimi sataram, senin mashinina deymerem hec vaxt.
-ama,, ata...
Atam sozumu yarimciq keserek:
-neyse... Qalx hazirlash gedirik.
-yox, ata men gelmiyecem.
-niye?
-istemirem. Yorgunam.
-deqiq qizim?
"beli Vaqif bey, deqiq" deyib, atamin boynuna sarildim. Atam da gulerek "deli qizimsan da menim" deyib, yanaqlarimdan opub, otagimdan cixdi.

Gece saat 02:35...
Men telashli halda, oz-ozune deyinerek, "ooofff... Bunlar harda qaldilar axi? Gelin cixin da. Nece mesuliyyetsiz adamlardiree, telefonlarini da baglayiblar" deyib, pencereden heyete boylanirdim ki, heyetde bir polisin heyetimizde calishan bagbana nese dediyini gordum.
Aglima ilk gelen atam ve anam oldu. Telesik halda pillekenlerle ashagi enerek "Allahim atama anama hec ne olmasin. Birce onlara hec ne olmasin." deyib, heyete qacdim.
Bagbana ve polise baxaraq:
-Rustem dayi ne olub?
Rustem kishi heyecanla, ellerinin esmesini gizletmeye calisharaq:
-qizim,,, bu bey polisdir.
Men eseble:
-Rustem dayi men de gorurem polisdir. De gorum ne olub?
Sonra polise baxaraq:
-ne olub? Tez deyin, valideynlerime nese olub?
Nese pis bir hadisenin bash verdiyinden emin idim. Sebebini bilmeden de aglayirdim.
Polis:
-xanim sakitleshin. Vaqif Ezizov ve Kemale Ezizova sizin valideyinlerinizdir?
-be.. Beli... Ne olub ki, aileme? Tez olun deyin.
-xanim, aileniz axsham saat 10:15-de Genclik erazisinde atanizin idare etdiyi avtomobilde gullelenmish halda tapiliblar...
Her sheyin, sozun, heyatin, ruhun, insan omrunun bitdiyi an buymush demek ki...
Her shey o an donmushdu sanki. Tekce anamin ve atamin uzu gozumun onunde canlanirdi.
-yooooxxxx,,, bu ola bilmeeezz!

Yuxudur bu, oyanacam ve gorecem ki, sadece kabus imish,,, vessalam...
Yavash-yavash ayilirdim...
Gozlerimi acib etrafima baxdim.