Ürəyini qırdılar, bilirəm. Hər dəfəsində incitdilər. Hər sevmək istədiyində atıb getdilər...
Amma yeni bir nəfəs gəlmədimi? Hər əlini uzatdığında ölümə belə getmədimi? Səndən əvvəl və sonrasını silmədimi? Sənə söz vermədimi?
Amma sən deyirsən - Bir sevməyi bacarmadım, bir də sevilməyi...
Ürəyin qırılmış ola bilər. Amma bütün yaralarını sevgisi ilə bərpa etmədimi? Özünü sənə sevdirmədimi? Sən deyildin deyən? Şeytanı mələk etmədimi?
Amma sən deyirsən - Bir sevməyi bacarmadım, bir də sevilməyi...
Əlini hər sinənə qoyduğunda quş kimi çırpınan ürəyinə adını həkk elətdirmədimi? Hər gözünü yumduğunda yuxuna gəlmədimi? Gündüzlər belə yanında olmasını istəmədinmi? Sən onun üçün heç bir şey etmədinmi?
Amma sən deyirsən - Bir sevməyi bacarmadım, bir də sevilməyi...
Səni hər şeydən çox, hamıdan fərqli, ən önəmlisi qarşılıq gözləmədən sevmədimi? Bəs sən nə etdin? Hər dəfəsində ağlatmaqla təşəkkür etdin? Sənə aid olan ürəyini qırmaqla sevgini göstərdin? Cəsarətsizliyinləmi hər şeyi alt-üst etdin? Ondan imtina etməklə öldürdün? Unutmaqla SÖZünün üstündə durdun? Etdiklərini Allah bağışlayarmı?!

Düz deyirsən, sevməyi bacarmadın...
Sevilməyə də layiq olmadın! Amma yenə də...