...19.12.10...22:00...
Sabah ad günümdür...yaşımın üstünə yaş gəlməsinə 2 saat var.Bu iki saatı səbrsizliklə gözləməkdənsə,yatmağı seçdim...
Səhər açıldı və bu günün digər günlərdən bir xüsusiliyi yox idi.Bəli , bir xüsusiliyi yox idi,səni gördüyüm ana kimi.Yenə səssiz küçələrin birində gəzirdim...gözümə köhnə bir konserv qutusu sataşdi və mən azyaşlı uşaq kimi oynuyurdum o qutuyla sanki...Onu səkinin bir tərəfindən o biri tərəfinə ataraq başımı qatırdım.

Sanki bu sıxıcı günü yola verməyə bir bəhanə artarırdım və bu qutu da yeganə çıxış yolum idi.Sənə rast gələnədək...

"Hələdə bu vərdişini tərgitməmisən?!" - səsin gəldi qulağıma.İlk olaraq yəqin mənə belə gəlir,başımı qaldırıb görmüyəcəyəm səni düşüncəsi gəldi ağlıma, amma yenədə həmişəki kimi ürəyim qalib gəldi və mən baxanda o şirin simanı gördüm...gözlərimə inanmazdım amma bu sən idin.
Heçnə olmamış kimi qucaqladın,öpdün məni.İnan ki həyatımda belə surpriz görməmişdim.Ürəyimin döyüntüsü səsini eşitməyə mane olurdu, amma onu da başa düşmək lazımdı,axı həyəcanlıdı...

Mənə dəyişmisən dedin,gülüşün,baxışın dəyişib dedin.Amma sən heç dəyişməmişdin,əvvəlki "həyatım" idin.Əvvəlki baxış, şirin gülüş və əvvəlki öpüş. Yenədə inanmadım gerçəkliyinə bu anın, bəlkə "sır kapısıdı?" dedim.Amma inanmamaq da olmurdu.Əgər yalan olsaydın,xülya olsaydın çoxdan yoxa çıxmışdın.Amma sən hələdə mənimlə idin...Əlindən bərk-bərk tutmuşdum ki çıxıb getmə şansın olmasın.Xoşbəxtlikdən zaman da dayanmışdı sanki...

Sanki bu bir videolent, "kinofilm" idi və kimsə onu yavaşladırdı.Çox qəribədir, amma sən geri döndün.Unutduğunu, vəfasız olduğunu düşündüyüm sevgilim döndü.Çox xoşbəxtəm inan ki, bu hissləri ifadə edəcək bir söz yoxdu məncə.
Bütün günümü səninlə keçirdim...

KEÇMİŞ GÜNLƏRDƏKİ KİMİ...

Metroya mindik, insanla dolu vaqonda mənə elə gəlirdi ki, bir sən idin, birdə mən...

KEÇMİŞ GÜNLƏRDƏKİ KİMİ...

Yenə guya qulağına söz demək məqsədi ilə daha da yaxınlaşıb sənə yanağından öpürdüm...

KEÇMİŞ GÜNLƏRDƏKİ