Luksemburgu gezmish, arada bir mene "zdes znaesh kak krasivo. Skucayu. Celuyu. Lyublyu" mesajlarindan bashqa bir shey yazmamishdi mene. Men ise Dusseldorfda heyatimin en maraqsiz yeni ilini qeyd edirdim hemin vaxt.
Leyla deyende ki, aradaki mesafe sevgileri soyudur, ona inanmamishdim, "biz Emille bu teoriyani tekzib edirik" deyirdim eminlikle. Indi ise ona haqq qazandirirdim. Biz de bu sinaqdan o qeder uzuag cixmamishdiq.
Emil tetilden qayitdiqdan sonra da, munasibetlerde xususi bir isnishme yox idi. O yazmasa, men de ona mesaj yazmazdim, gunlerce skype-I acmadigimiz olurdu, hetta "Larisanin qaldigi menzilde menzilin sahibi ile problemi yaranib, bir hefte bizde qalacaq" sozune soyuqqanli yanashmishdim. Bu bir hefte donub 1 ay oldugunda da hec ne dememishdim.
Ureyimde umid vardi ki, yayda o Bakiya qayitdiginda bir-birimizi gorecek ve butun problemler, mubahiseler unudulacaqdi.
Telefonun zengine yuxudan oyandim. Deyesen, universitete teleb olunan senedlerle meshgul olarken, hem yuxusuzluqdan, hem de gunun stressinden ele divandaca yuxuya getmishem.
Zeng eden Leyla idi. "Alo" deyen kimi, "seni oldurecem, elimden alan olmayacaq. Hardasan,ay qiz?" qishqirigi aleme yayildi, telefonu qulagimdan aralayasi oldum. Bu, Leylanin tipik reaksiyasi idi- hayli-kuylu, emosiyalarini idare ede bilmeyen, fikirleshdiyini daima dile getiren Leyla. "Leyla, bagishla, bu gun bashima neler geldiyini bilsen, desmal goturub derdime aglayarsan". Leyla: "niye?? Dogurdan e, senin axi ish musahiben vardi, nece kecdi?". Men: "gel gorushek, danishaq. Cixaq harasa?".
Leyla ile danishib alish-verishe cixmagi qerarlashdirdiq. Onun heyat felsefesine gore, shoppingin chare etmediyi problem yoxdu, yalniz bir halda o, gucsuzdu, o da artiq ceki oldugunda, bu zaman shopping elave bir stresse cevrilirdi; amma ikimizin de artiq cekiyle bagli problemimiz olmadigindan, tez-tez bu "derman"a uz tuturduq.
Men metbexe kecdiyimde, anam artiq ordaydi, axshama nese bishirirdi. Meni gorende: "deyesen,