, telefonum sessizde olub, eshitmemishem. Sene nolub? Aglamisan?
Ureyimden "chert, nado bilo umitsa pered tem kak priyti syuda, navernoe ya vsya krasnaya shas" (lenet sheytana, bura gelmemish gerek uzumu yuyardim, yeqin, indi qipqirmiziyam) kecdi. Istemirdim shexsi problemlerim yayilsin, umumiyyetle, problemleri etrafikdaki insanlarla (elbette ki, Leyladan bashqa) paylashmagi sevmezdim.
- yox, aglamamisham. Bu hardan cixdi?
Yalan danishmaqda "loser" (dostlarimla aramizda olan zarafat: yeni ki, elinden hec ne gelmeyen, umidsiz) oldugumdan, daha pis qizardim. Gozlemediyim shekilde Bahadur elini uzume qoydu, "bax bunlar deyir ki, aglamisan", deyesen, bu hereketini ozu de gozlemirdi deye, tez elini cekdi. Ola bilsin ki, bu hereketi sadece impulsiv idi, qarshinda aglayan birini gordukde hemishe onu qorumaq, derdine sherik cixmaq refleksi yaranir insanda. Bahadurda da, cox guman, bu refleksiv bir hereket idi.
Sohbeti deyishmek ucun:
- gedek yemeye? Acindan olurem, - dedim.
- he, elbette.
- hare gedeceyik? (nece geyinmeyimi bilmeyim lazimdi, shiq bir restorana qisa shortlarimda gede bilmezdim).
- gel Il Teatroya gedek. Four seasonsdadir. Axirinci defe orda olanda yemekleri xoshuma gelmishdi.
- ok, yarim saata foyede gorushek.
Yaxshi ki, anamin tekidi ile kokteyl platyasi getirmishdim ozumle, yoxsa, biabir olacaqdim. Aglima menim ora shortlarimda, ya da daha pis halda- ciriq cins shalvarda getmeyim ve otelin metrodelinin gostereceyi reaksiya aglima geldi birden; az da olsa, kefimi acdi bu fikir.
Otaga qayidib tez hazirlashdim, platyami geyinib, saclarimi da horub guzguye baxdigimda normal gorunurdum, "soydet dlya 4 seasons" (4 seasons ucun uygundur) deyib foyeye endim. Ne qeder tez hazirlashmaga calishsam da, Bahadur artiq foyedeydi, divanda oturub qezet oxuyurdu.
O da cox casual- chic gorunurdu Ralph Lauren kostyumunda.
Restorana geldiyimizde adam nisbeten azdi, evvelceden stol rezerv etmemish olsaq da, rahat yer tapdiq. Emille olan bayaqki cetin sohbetime