gecəsindən başladı… Bu hissi onu da gözlərindən oxudum… Anladım ki, onu da hətayında bu yeni gün kimidi. Yanvarın 2-də biz ev aldıq. Evləndik… Pəncərə şüşəsində yazmağa artıq vərdiş etmişdik. Biri-birimizə ürək sözlərimi yazırdıq. Mən yazırdım “SƏN YUXUMSAN” , o isə cavabında yazırdı “OYANMA ))” Ən gizli və maraqlı hislərimizi biri-birimizə maşının və ya evin pəncərə şüşəsinə biri-birimiz üçün yazırdıq.Beləcə 2 ay yaşadıq. Sonra mən həyatı tərk etdim… İndi onun yanına o yatan zaman gəlirəm yalnız. Onun yatağında oturururam… və ona baxıram… Ağlaya bilmirəm. Amma ağrı hiss edirəm. Cismi ağrı deyil bu, qəlb ağrısıdır… Artıq 8 ildir ki, Yeni ili təkbaşına qarşılayır O. Pəncərə önünüdə oturur və ağlayır… O yenə də pəncərə şüşəsində mənə yazılar yazır… Hər gün… Hər gün… Amma mən onları oxuyub cavab yaza bilmirəm… Çünki mənim nəfəsimdən pəncərə tərləmir…Ötən yeni il isə qeyri adi idi. Sizə o biri həyatın sirrlərindən danışmaq istəmirəm… Yalnız bir arzumun yerinə yetirilməsi üçün şans verildi mənə… Mən onun pəncərə şüşəsində mənim üçün yazdığı kəlməni bircə dəfə də olsun oxumaq istəyirdim və bu şansa qazandım. Beləliklə, o yuxuya getdikdən sonra, onun yatağına yanaşdım, əyləşdim… saçlarını oxşadım… əllərindən öpdüm… Sonra isə pəncərəyə yanaşdım… Dərindən nəfəs aldım və əmin idim ki, onun yazdığını oxuya biləcəm və alındı… O mənim üçün yazmışdı… “BURAX MƏNİ”….Bu onun tək keçirəcəyi son Yeni il olacaq… Onu bir daha görməmək və ona bir daha yaxınlaşmamağın qarşılığı olaraq son dəfə arzumu həyata keçirməmə icazə verdilər… Bu Yeni il gecəsi 12 vuranda… Ətrafda hər kəs şənlənəndə…və hər kəs Yeni ilin ilk saniyəsini gözləyəndə… O hər zamankı kimi pəncərəyə yanaşacaq və orada onun üçün yazdığım yazını görəcək..

“SƏNİ