Mən 9 il bundan öncə ölmüşəm..


Lakin özümü burada necə hiss etdiyimi sizə anlatmaq istəyirəm. Sizə öz hekayəmi yazmaq istəyirəm. Bu mənim böyük sevgimin hekayəsidir. Bir də onu demək istəyirəm ki, məhəbbət ölmür. Hətta o biri dünyada olsaq belə. Hətta onu öldürmək istəsələr də, sən istəsən belə, məhəbbət ölmür… Əlbəttə əsl məhəbbətdən gedir söhbət. Məhəbbət ölmür …heç vaxt…Biz dekabrın 31-də tanış olduq. Yeni ili dostlarımın evində keçirməyi planlaşdırmışdım. Onunla tanış olduğum günədək həyatım lazımsız kimi görünürdü mənə. Tez-tez özümdən soruşurdum. “Nə üçün yaşayıram?” İş – hə.. məşğul olduğum işdən razı idim.. Ailə….uşaqlarım olsun istəyirdim…amma yox idi… İndi anlayıram ki, heyatımın mənası bu görüşü gözləmək idi…Onu təsvir etmək istəmirəm…Daha doğrusu onun necə biri olduğunu anlamanız üçün təsvir etməyi bacarmaram da… Yazdığım sətirlərdəki hər kəlmə ona qarşı duyduğum sevgi ilə ətirlənib…Onun qəmli gözlərindən düşən hər kiprik və hər damla göz yaşını dudurmaq üçün hər şeyi verməyə hazır idim.Bu 31 Dekabrda baş verdi. Mən dərhal anladım ki, mən özümü itirdim. Kaş ki, o tək gələydi… Kaş görüşümüzün ilk saniyəsi ona yaxınlaşaydım. Amma o tək deyil idi. Mənim ən yaxın dostum onun yanında idi. Onlar cəmi bir neçə həftə idi ki, tanış idilər. Lakin dostumdan onun haqqında yalnız yaxşı və maraqlı şeylər eşitmişdim… İndi isə mən onu həqiqətdə gördüm. Haqqında eşitdiyim xəyal gerçək idi və qarşımda idi… Mən isə ondan bir neçə addım kənarda… Gecəyarısı… 12 oldu… Badələr qalxdı… Sağlıqlar deyildi… Mən sakitcə pəncərəyə yanaşdım… Dərindən ah çəkdim… Soyuq qış havasınından donmuş pəncərə mənim isti nəfəsimdən tərlədi və mən pəncərədə “SEVİRƏM” yazdım. Kənara çəkildim… təbii ki, yazı yoxa çıxdı…Yenə də badələr qalxdı… Yenə də sağlıqlar deyildi…Bir saat sonra yenədə pəncərəyə yanaşdım. Və gördüm…Pəncərədə “SƏNİNƏM” yazılmışdı. Ayaqlarım yerdən üzüldü sanki… Bir neçə saniyəlik nəfəsim dayandı…Əsl sevgi bir dəfə gəlir… Həyatım bu günədək yuxu imiş… Həyatım həmin yeni il