Soyuq bir qış gecəsində evə dönərkən, sərxoşa bənzəyən bir adam gördüm. Bir sağa bir sola çönürdü və yanındakı dirəyə sarılmışdı.

Bir vitrinə baxırmış kimi edərək göz ucuyla onu seyr etdim. Otuz yaşın üstündə olmalı idi. Özünə bir az daha soxuldum. Üstü başı son dərəcə təmiz idi. Yanından keçən bəzi kəslər, yüksək səslə danışaraq içki içmənin pisliyindən bəhs edir, bəziləri də lağ edib gülürdülər.

Yavaşca yanına gedib:

- Yaxşısınızmı? deyə soruşdum. Bir ehtiyacınız varmı?

Dodaqlarından, iniltiyə bənzəyən tək bir söz çıxdı:

- Xəstəyəm!..

Düşməməsi üçün, bir qolumu belinə dolayaraq taksi gözləməyə qoyuldum. Axşam vaxtlarında kəsilən qar yağmuru təkrar başlamış və yavaş yavaş buzlanmağa başlayan yollarda, bir-biriylə yarışan küçə itlərinin xaricində bir həyat əlaməti qalmamışdı.

Avtomobil tapmaqdan ümidimi kəsdiyim sırada, yanımda bir taksi dayandı. Şoferə vəziyyəti izah edərək tələsik etməmiz lazım olduğunu söylədim. Xəstəmizi arxa kresloya yatırdaraq xəstəxanaya apardıq və verilən sərəm tamamlanana qədər başında gözlədik.

Növbətçi həkim, xəstəni heç olmasa donmaqdan qurtardığımızı ifadə edir, gənc adam isə, hələ danışa bilmədiyi üçün, bizə baxıb gülümsəməklə kifayətlənirdi. Şofer də yanımda idi... Xəstəmiz bir müddət sonra özünə gəldi. Onu təkrar avtomobilə mindirib evinə apardıq.

Xəstəmizin bərabər/yoldaşı, onun tez-tez şəkər komasına girdiyini bildiyindən müdhiş bir çaxnaşmaya qapılmış və oğulunu da /götürərək küçəyə atılmışdı. Bizi görüncə qaçaraq yanımıza gəldilər və böyük bir sevinc içində qucaqlaşdılar.

Saatlarla sürən yorğunluğumuzdan əsər belə qalmamış, bizə necə təşəkkür edəcəyini çaşan o ailənin xoşbəxtliyi qarşısında gözlərəmik dolmuş idi.

Əllərimizə sarılaraq bizi yola saldıqlarında, şoferə borcumu soruşdum.

Başını yelləyərək:

- Borclu deyil, borc verənsən dostum!.. dedi. Çünki belə bir yaxşılığa məni də ortaq etdin. Amma bəlkə də iyirmi ildir ağlamanı unudan bir adama bu gözəl duyğunu xatırlatdığın üçün, borc