öz
sevgisindən irəli gəlirdi.
Ümidlərim sonsuz və tükənməz
idi.
2009-cu ilin yanvar ayında bizə
elçi gəldilər. O qədər həyəcanlı
idim ki, Ayazın anası ilə bacısı
cürbə-cür
xonçalar bəzətdirib özləri ilə
gətirmişdi. Həyəcandan
qıp-qırmızı olmuşdum. Mənim
həyəcanımı başa düşən
Ayaz bacısı tez-tez mətbəxə gəlib
məni əzizləyirdi. Hər
şey yuxu kimi idi. Allaha şükür
edirdim ki, bu elçilik
sağ-salamat keçdi. Səhəri gün
Ayazla restoranda oturub eşqdən
və sevincdən işıl-işıl parlayan
gözlərimizə baxa-baxa yemək
yeyirdik. Ayaz eləcə
deyirdi ki, Allah bu sevinci bizə çox
görməsin, məni
səndən heç vaxt ayırmasın. Onun
belə ürəklə mənə
bağlanması mənə qürur verirdi.
Ona həyatım boyu
sadiq bir qadın olacaqdım.
Universitetdə çox qızların onu
sevməyinə baxmayaraq, bilirdim
ki, Ayazin
gözləri məndən başqa birini
görmür.
2009-un mart ayında bizim evdə
çoxgözəl nişan
mərasimiz oldu. Bu üzüklər sanki
bizi bir-birimizə çox
daha da bağladı. Ailələrimiz ölçüb-
biçdi ki, mayın ilk
günündə toyumuz olsun. Ayaz
gilin bir neçə mağazaları və elə
onun adına da evi var idi. Bu ay
ərzində də biz cehizimizi
tamamlamalı idik. Çoxları
deyirdi ki, bəs biz tələsirik. Ancaq
bir-birimizi elə
sevirdik ki, qovuşmağımız üçün
səbrsizlənirdik. Ayaz
hər şeyi mənim üçün mükəmməl
istəyirdi olsun.
Ahh… Mən onu elə sevirəm ki,
bunu bu cümlələrlə təsvir edə
bilmərəm. Hətta bir gün yağışdan
islanmayım deyə öz pencəyini
mənə vermişdi və
başımda çətir kimi tutumuşdum.
Evə gəlincə o
pencəyi qurudub və bu günə kimi
hər gecə onun
qoxusuna sarılaraq, şəkillərinə
baxaraq yatıram.
Həyatda hər şey birdən birə elə
dəyişir ki, Allahın insanı necə
sınağa çəkdiyini də belə
bilmirsən.. Hər
şeyi danışacağam.
Aprelin 30-da Ayazın vacib
imtahanı var idi. Həm toy
hazırlıqları, həm də imtahan onu
yorurdu. Amma hər
şeyi sevincək və həvəslə edirdi.
Aprelin 29-u gecə mənə zəng
etmişdi ki, bəs bürsüyün
toyumuzdur. Ancaq səsində nəsə
kədər
hiss edirdim və