instut
oxumağa.
Bənövşə bunun heç vaxt
gərçəkləşməyəcək xəyal olduğunu bilsə də,
anasının xətrinə gülümsəyib, onu bərk-bərk
qucaqladı...
Yol gedə-gedə bu olanları fikirləşirdi. 11 il idiki hər
məktəbə gedişində bunlar yaşanırdı...hər gün...
Son 2 il isə atası daha da zalımlaşmışdı. Xəstə
anasını onu bəhanə edib dəfələrlə döyürdü.(müəllif:
Cəmilə Məmmədli) Gözündən axan bir damla yaşı
əlinin tərsiylə silib öz-özünə pıçıldadı:
-Sonuncu ay... Bu ayda keçsin məktəb bitəcək,
həmişə anamın yanında olacam.
Bu sözlərdən güc almış kimi addımlarını daha da
sürətləndirdi. Böyük çinarın yanından keçərkən,
nəsə hiss etmiş kimi dayandı. Ürkək nəzərini çinara
tərəf çevirdikdə "o"nu gördü... Keçən dəfə ki, kimi
gülümsəyərək baxırdı...
6 AY ƏVVƏL:
Bənövşə asta addımlarla məktəbə gedirdi. Böyük
çinarın yanından keçərkən bir səs onu dayandırdı:
-Ay qız, hara gedirsən?
Bənövşə bir anlıq donub qaldı, sonra özünə gəlib
ürkək halda geriyə çevrildi. Gördüyü isə-əsgər
paltarında çinara söykənib gülümsəyərək ona
baxan gənc oğlan.
Oğlan ona elə baxırdıki, Bənövşə bu baxışlardan
utanıb, başını aşağı salıb yoluna dəvam etdi.
Arxaya baxmasada o oğlanın arxasıyca gəldiyini
hiss edirdi. Qurur qarışıq sevinclə gülümsəyib,
kitabları sinəsinə daha bərk sıxdı. Lakin bu sevinci
çox çəkmədi, atasını qəzəbli baxışları, onu vurmaq
üçün qalxan əli gəldi ağlına. Birdən içinə dolan
qorxuyla addımlarını daha da sürətləndir.
Murad Bakıda instutu bitirib əsgərliyə getmişdi. 10
günlük məzuniyyətini doğma kəndində keçirtməyə
gəlmişdi və bu gün sonuncu gün idi. İlk baxışdan
onu cəlb edən bu qızın arxasıyca gedərkən,
sonuncu gün ona rast gəldiyinə görə ürəyində
deyinirdi. Əsgərliyinin bitməsinə 6 ay vardı hələ...
Bu kimi düşüncələrlə boğuşarkən birdən qızın
sürətləndiyini gördü. "Yox balaca, qaça bilməzsən"-
deyə düşünüb gülümsəyərək o da sürətləndi.(müə
llif: Cəmilə Məmmədli) Lakin qarşısındaki qızın, cılız
bədəninə uymayan sürətlə yeridiyini görüb,
yeriyerək ona