a çata bilməyəcəyini anladı. Qaçmağa
başlayıb, ona çataraq qolundan tutub özünə çəkdi.
Tənginəfəs halda az qala qucağında olan qızın
ürkək gözlərinə baxıb gülümsədi. Çox yaxın
olduqları üçün qızın qorxudan titrədiyini hiss edə
bilirdi. Onu sakitləşdirmək üçün nəsə demək
istəsədə, ürkək gözlərində elə tutulub qalmışdıki,
güclə nəfəs alırdı. Sonra özünü toplayıb pıçıldadı:
-Qorxma... Adın nədi sənin balaca?
Qız hələ biraz qorxsada, "balaca" sözünə əsəbləşib,
qaşlarını çatıb dedi:
-Mən balaca deyiləm!
Murad onun sözünə azca gülüb:
-Balacasan axı. Görəsən evdə sənin payını kim
yeyirki belə balaca qalmısan?-deyib gülümsəyərək
gözlərinə baxdı.
Həqiqətən kənardan baxdıqda iri, əzələli Muradın
qolları arasında Bənövşə olduqca cılız görünürdü.
Özüdə bunu başa düşsə də, bu yaraşıqlı oğlanın
ona "balaca" deməsi qüruruna toxunmuşdu. Bu kimi
düşüncələrlə gözlərini ondan qaçırmağa çalışırdıki,
birdən sanki ayıldı. Az qala qucaqlaşmış vəziyyətdə
biri onları görsə, adına nələr deyilməzdi...hələ
onsuzda onu döyməyə bəhanə axtaran atası...
Bəxti gətirmişdiki məktəb çox uzaqdaydı və yolu
bağların
arasından keçirdi. Lakin buna arxayın ola
bilməzdi... Ağlına gələn qorxunc fikirlərdən diksinib,
bütün gücüylə oğlanı itələdi. İti addımlarla yoluna
dəvam edirdiki birdən dayandı. Geriyə çevrildikdə
oğlanın ona təəccüblə baxdığını görüb qeyri-ixtiyari
gülümsədi. Birdən özünə gəlmiş kimi ciddiləşərək:
-Mən balaca deyiləm! Sən kiminsə payın yeyib,
belə div boyda olmusan.-deyib əsəbi şəkildə
çevrilib yoluna dəvam etdi....
Murad eşitdiklərindən donub qalmışdı. Birdən qəh-
qəhələrlə gülərək öz-özünə danışmağa başladı:
-Div kimi? Mənəm div? Eybi yox balaca. Mən
divəmsə, sən də mənim cırtdanım olarsan, səni
yeyərəm...
İndi 6 ay sonra o oğlan gülümsəyərək Bənövşəyə
baxırdı...yenə... Bilmirdi buna sevinsin, ya
əsəbləşsin. Tək bildiyi 6 ay boyunca hər gün o
Böyük çinarın yanından keçərkən ümidlə ona
gülümsəyərək baxan oğlanı görmək istədiyi idi.
Donub