kimi susdu. Bir
addım ona yaxınlaşıb dedi:
-Öz-özünə nə danışırsan balaca?
Bənövşə oğlanın onun dediklərinin hamısını
eşitdiyini düşünüb qızardı. Bir anlıq nə deyəcəyini
bilmədi...
Murad qarşısındaki qızın qızardığını görüb
gülümsədi. "Eh balaca, utananda daha gəşəng
olursan. Kim olduğunu bilsəm bircə, bir ömür
mənim olacaqsan"-deyə düşünüb, soruşdu:
-Adın nədi balaca?
Qız başını qaldırıb qəzəblə ona baxaraq:
-Mən balaca deyiləm! Adımdan sənə nə?-deyib
geriyə çevrilib, az qala qaçaraq getdi.
Murad bir anlıq donub qaldı. Sonra özünə gəlib iti
addımlarla qızın arxasıyca getdi. Amma o qız
çoxdan ağacların arasında itmişdi. Durmadan ora-
bura qaçıb qızı tapmağa çalışırdı, sonunda yorulub
təngnəfəs halda bir ağaca söykəndi. Özüdə hiss
etmədən gülümsəyib pıçıldadı:
-Eybi yox balaca...balacam. Tapacam səni
mütləq...
Bənövşə ondan qaçdıqdan sonra, bir bağın
çəpərinin arxasında gizləndi. Bayaqdan oğlanın
ora-bura qaçıb onu axtarmasını için-için gülərək
seyr edirdi. Sonunda onun yorulub ağaca
söykəndiyini görüb, astaca ayağa qalxıb bağ arası
çığırla məktəbə tərəf getdi.(müəllif Cəmilə
Məmmədli) Üzündə səbəbini bilmədiyi bir təbəssüm
vardı...
Məktəbdə axrıncı dərs idi. Bənövşə həmişəki
yerində-sonuncu partada oturub müəllimənin
dediklərinə qulaq asmağa çalışırdı. Amma nə qədər
diqqətini toplamağa çalışsada, o oğlan ağlından
çıxmırdı. Fikrini dağıtmaq üçün yanındaki
pəncərədən çölə baxmağa başlayanda, gördüyü
mənzərədən təəccübləndi. Üzünü tez çevirib öz-
özünə pıçıldadı:
-Yox... Bu ola bilməz.
Əmin olmaq üçün birdə baxdı, bu "o" idi. Məktəbin
həyətində qoca Zahid müəllimlə söhbət edirdi.
"ALLAHım birdən o məni soruşsa? Bu atamın
qulağına getsə? Mən
neynəyərəm onda, atam məni öldürər..."-bu
düşüncələrdən dəhşətə gəlib, əliylə üzünü tutdu.
Qorxu və həyacandan titrəyirdi...
Murad bütün günü o qızı fikirləşmişdi. Cəmi iki dəfə
gördüyü qız, onu öz ürkək bağışları ilə
ovsunlamışdı sanki. Bakıda olarkən həyatında qızlar
olmuşdu,