, lakin heç birinə bağlanmamışdı. Onun
üçün tək doğru, anasının uyğun gördüyü qızla
evlənmək idi, amma bu qız onun bütün doğrularını
yıxmışdı.
Bu kimi düşüncələrlə nə edəcəyini bilmədən
saatlarca dolandı bağları. Birdən ağlına gələn
fikirlə, əlini əsəbiliklə alnına vurub pıçıldadı:
-Maymaq! O qız əlində kitablarla, səhərin bu vaxtı
hara gedə bilər? Əlbətdə məktəbə! Görəsən
neçənci sinifdə oxuyur? Hmm...özü cılız görünsədə,
böyük qızdı. 11-də oxuyur yəqin-deyib,
gülümsəyərək heç də uzaq olmayan məktəbə tərəf
qaçmağa başladı.
İndi də məktəbin həyətində rastlaşdığı, onu sorğuya
çəkən Zahid müəllimdən nəsə öyrənməyə çalışırdı:
-Oğlum səndə bu məktəbdə oxuyursan?
Murad qocanın bu sualından təəccüblənib diqqətlə
ona baxmağa başladı.
Əslində boşa təəccüblənmirdi, 22yaşlı, boylu-
buxunlu oğlanın orta məktəbdə oxuduğunu zənn
etmək gülünc və absurd idi. Amma Murad Zahid
müəllimin qalın eynəklərindən o qədərdə yaxşı
görmədiyini anlayıb gülümsəyərək, çiynini çəkib:
-Yox müəllim, mən bir qızı...-deyib dayandı. "Of,
mən o qızı necə soruşum axı? Nə deyəcəm?
Müəllim yolda bir məktəbli qız görüb bəyənmişəm,
bilmirsiz o kimdi?-desəm yaşına baxmadan kəndin
o başına kimi qovalıyar məni"-deyə düşünüb
çarəsizcə yerə baxmağa başladı, lakin Zahid
müəllim yenə onu şoka salmağı bacarmışdı:
-Həə... Başa düşdüm, qızını məktəbə qoymaq
istəyirsən.
Murad təəccübdən geniş açılmış gözlərini müəllimə
dikərək gülməyini güclə saxladı. "Nə?! Bayaq şagird
idim, indi uşaq atası oldum? Bizim kəndə təzə
müəllimlər lazımdı mütləq"-dəyə düşünüb
gülümsəyərək başını yellədi:
-Yox müəllim, mən xalamqızını aparmağa
gəlmişəm. Burda, 11-ci sinifdə oxuyur-deyib
tapdığı bəhanədən razı qalıb gülümsəyirdiki, bu
sevinci çox çəkmədi:
-Helə? Lap yaxşı, mən də 11-cilərə dərs
deyirəm. Adı nədi?
Murad nə deyəcəyini bilmədən əsəbiliklə ətrafa
baxmağa başladı. Sonunda özünü toplayıb, güclə
eşidiləcək tərzdə:
-Adı...adı yadımdan çıxdı-deyib utanaraq başını
aşağı saldı.
Zahid