müəllim əlini Muradın çiyninə qoyub:
-Olan şeydi bala, mənimdə başıma çox gəlib-deyib,
gülümsəyərək sözünə dəvam etdi:
-11-də 3 qız oxuyur cəmi. Nəzakət, Dilbər,
birdə...adı nəydi o qızın...biz Susqun deyirik. Da
hansı sənin "xalan qızı"dı özün taparsan-deyib
mənalı-mənalı gülümsəyib ondan aralandı.
Murad təəccüblə saçını qarışdırıb, pıçıldadı:
-İndi bu müəllim hər şeyi başa düşdü, ya başa
düşmədi? Of, məktəbdə oxuyanda da müəllimləri
anlamırdım, indi də anlamıram...
Bənövşə 5 dəqiqədən bir pencərədən həyətə
baxırdı.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Hər dəfəsində
oğlanı orda gördükcə həyacanı, qorxusu daha da
artırdı. Elə bu vaxt müəllimə onu çağırdı:
-Nəcəfova, qalx ayağa!
Onsuzda yetərincə gərgin vəziyyətdə olan Bənövşə,
titrəyərək ayağa qalxdı.
-Nəcəfova fikrin hardadır sənin? Heç qulaq asırsan
mənə?
-Bə...bəli müəllimə...
-Onda de görüm, mən axrıncı dəfə nə dedim?
Bənövşə diqqəti hələ də, o oğlanda olduğundan
çaşqınlıqla:
-'Mən axrıncı dəfə nə dedim' dediniz müəllimə.-
deyib, elə həmin an da nə dediyini anlayıb,
utancından qızardı. Müəllimə qəzəblə Bənövşəyə
baxıb qışqırdı:
-Məzələnirsən mənimlə?!
-Yo...xeyr müəllimə. Bilmədən elə dedim, üzr
istəyirəm.
-Otur yerinə Nəcəfova! Səndən tərbiyə gözləmirəm,
atanın qızısan.
Bənövşə müəllimənin son sözlərindən sarsılaraq
yerinə oturdu. Gözlərindən səssizcə yaş
süzülürdü...
Əslində atasının hərəkətlərindən özüdə çox
utanırdı. Atasına görə onsuzda susqun olan
Bənövşəni məktəbdə heç kəs danışdırmazdı. Ara
qarışdırmaqla, yalançılıqla, iki üzlülüyü ilə məhşur
idi atası bu kənddə. Amma öz atasını Bənövşə
seçmişdiki? Təəssüf...bu dünyada heyvanlara
cinsinə, insanlara nəslinə görə qiymət verirlər. Bəs
fərqimiz nə olur?
Bənövşə dərs bitsədə, hələ də pencərədən baxıb, o
oğlanın getməsini gözləyir. Əslində oğlanla yenə
danışmaq istəsədə, bunun düzgün hərəkət
olmayacağını anladığından sakitcə gözləyirdi.
Sonunda oğlan getdi, Bənövşə ürkək addımlarla
məktəbdən çıxıb evinə tərəf getdi.