haqqında qərar
verdiyindən xəbərsiz halda mışıl-mışıl yatırdı. Səhər
oyanıb sakitcə hazırlaşmağa başladı. Atası
oyanmadan məktəbə getməyə çalışırdı. Səssizcə
qapıdan çıxmaq istəyirdiki atasının həyətdə
olduğunu gördü. Qorxudan əlindəki kitabları yerə
salıb, titrəməyə başladı.
Atası səsə başını çevirib Bənövşənin qorxudan
ağarıb titrədiyini gördü. Sanki ALLAH qəlbinə rəhim
salmış kimi, üzünə baxıb sakitcə dedi:
-Get, amma birdə evə gec gəlsən qılçalarını
sındıraram.
Bənövşə məsumca gülümsəyib, əyilib kitablarını
götürdü. Atasının birdə onu məktəbə
qoymayacağını düşündüyündən, bu dediklərinə
sevinib məktəbə tərəf getdi. Yenə o Böyük çinara
yaxınlaşanda həyacan bürüdü bədənini. Dünən
axşam yaşadığına o oğlan səbəb olduğundan, onu
görmək istəmirdi.
Amma yenə "o" kəsdi yolunu. Bənövşə
sakitcə biraz yan tərəfdən keçmək istəyirdiki, oğlan
ondan cəld davranıb yenə kəsdi yolunu. Başını
qaldırıb, əsəbiliklə dedi:
-Çəkil yolumdan!
-Əsəbləşmə balaca, sənə bir sözüm var.
Bənövşə:
-Mən balaca deyiləm! Sənin sözün mənə lazım
deyil, çəkil!-deyib oğlanı yüngülcə itələyib getmək
istəyirdiki, oğlan onun qolundan tutub özünə tərəf
çəkdi. Qolunun göyərmiş yerindən tutduğu üçün,
Bənövşə ağrıdan "ay"-deyə qışqırdı...
Murad qızın qışqırmasından qorxub, onu incitdiyini
zənn edib qolunu buraxdı. O qədərdə bərk
sıxmadığını bildiyindən, azca gülüb:
-Bağışla, səni incitmək istəmədin balaca. Sənin
bələ nərmanazik olduğunu bilmirdim.-deyib
gülümsədi. Birdən qızın ağ köynəyinin altından
görünən göyərmiş qolunu görüb, onun gözlərinə
baxdı. Sanki indi onun üzündə, qollarında olan
göyərtiləri görürdü. Əlini onun üzünə aparıb
pıçıldadı:
-Bunu sənə kim edib balacam?
Qızın onun əlini itələməsinə məhəl qoymadan, onu
biraz daha özünə tərəf çəkib dedi:
-Atan eləyib?
Qızın başını aşağı salmasından düz tapdığını
anlayıb, o da başını aşağı saldı. Onu bu halda
görmək ürəyini ağrıtsada, əlindən heç nə gəlməzdi.
(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Atasının