n qarşısına
keçib, "öz qızını vurma" deyə bilməzdi, daha
doğrusu buna haqqı çatmazdı. Birdən başını
qaldırıb, ağlına gəlmiş fikirlə gülümsədi.
Çənəsindən tutaraq, onunda başını qaldırıb
gözlərinə baxaraq:
-Narahat olma, biraz da döz. Mənim olandan sonra
heç kəs səni incidə, vura bilməyəcək. Heç mən də
səni incitməyəcəm, söz verirəm.- deyib, onu özünə
çəkib qucaqladı...
Bənövşə oğlanın geniş sinəsinə sığınıb, özünü
dünyanın ən xoşbəxt insanı hiss edirdi. Sanki onu
saran bu qollar, onu hər kəsdən, hər şeydən
qoruyacaqdı. Birdən şirin bir xəyaldan ayılmış kimi
diksinib, onu itələdi. Bir anlıq üzünə baxıb
gülümsəyib, arxasını dönüb məktəbə tərəf getdi...
Murad qız getsə də, onun arxasınca getmədi. Bu
gün o qız haqqında hər şeyi öyrənib, anası ilə
danışıb bu məsələni həll etmək istəyirdi. Səhər
buna o qədər
əmin olmasada, artıq əmin idi, o qız onun
olmalıydı.
ßölüm 4 “Susqun…”
Günortaya kimi hər şeyi öyrənmişdi. "Demək adın
Bənövşə imiş balaca. Qəribədi, hamı səni sakit qız
kimi tanıyır, deyəsən tək mənə qarşı belə
kobudsan. Eybi yox, mən səni sakitləşdirərəm"-
deyə düşünüb gülümsəyirdi, amma onu narahat
edən bir şey vardı. Bənövşənin atası haqqında heç
də yaxşı sözlər demirdilər, anasıda bunu qəbul
etməyə bilərdi. Lakin atası öldükdən sonra, evin
bütün yükünü o çəkmişdi. Bakıda oxuyanda belə
işləyib evlərinə pul göndərirdi. Yəni artıq evdə onun
sözü keçirdi, ya da o belə zənn edirdi...
-Nə?! Kimin qızını dedin sən?
-Vasif dayının qızı, Bənövşə.
-Deməli öz bacım qızını qoyub, o sümsüyün qızına
elçi getməliyəm?!
Murad bayaqdan dəvam edən bu "söhbət"dən
sıxılıb, əlləri ilə başını tutdu.
Alagöz xanım oğluna yaxınlaşıb, ona hökm edə
biləcəyinə əmin səs tonuyla dedi:
-Mən o qızı almayacam! Sən öz xalan qızınla
evlənəsən!
Murad başını qaldırıb anasına gülümsəyərək baxdı.
Birdən ciddiləşib əsəbi şəkildə:
-Mən Könüllə yox, Bənövşə ilə evlənəcəm ana! 3
gün vaxtın var, ya el adətiylə elçi gedirsən, ya da
mən onu qaçırıram. Hər iki