halda o bu evə gəlin
gələcək, bunu bil!-deyib ayağa qalxıb, qapını çırpıb
evdən çıxdı.
Alagöz xanım öz oğlundan belə sözlər
gözləmədiyindən halı pisləşdi. Stula oturub, əliylə
əsəbdən ağrıyan başını tutub qışqırdı:
-Firuzə! Valerian gətir!
Qızının gətirdiyi dərmanı susuz udub, əsəbdən
titrəyə-titrəyə pıçıldadı:
-Deməli mən, Alagöz xanım öz ali savadlı oğluma o
sümsük Vasifin qızını almalıyam. Nolarki, mənə də
Alagöz deyərlər. O qızın bu evə gəlməsiylə,
getməsini arası 4 aydan çox çəksə, adımı
dəyişdirərəm...
1 AY SONRA:
Artıq elçilik olmuş, üzüklər belə taxılmışdı. Qızını
onsuzda ərə vermək istəyən Vasif bəy, kəndin ən
hörmətli ailəsinə Bənövşəni sorğu-sualsız vermişdi.
Əslində bu elə Bənövşənində ürəyincə idi. Anasını
tək qoyacağı üçün pis olsada, Muradın həmişə onu
qoruyacağına inandığı üçün, onunla evlənməyinə
sevinirdi.
Uzun müddət nişanlı qalmağa yaxşı baxılmadığına
görə, bir həftə sonra toyları olacaqdı.
Nişanlandığından bəri atası onu məktəbə getməyə
qoymurdu. Lakin bu gün atestat imtahanını verməli
idi.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Bu imtahana
getməsə 11 illik əziyyəti heç olacaqdı. Bunun üçün
səhər xüsusi sevinclə hazırlaşıb məktəbə getmək
istəyirdiki, atası onu saxladı:
-Hara gedirsən?
Bənövşə qorxudan kəkələyərək dedi:
-Mə..mən məktəbə. Bu gün atestat imtahanı var
ata.
Atası qəzəblə yumruğunu qapıya vurub dedi:
-Nə məktəb?! Sən nişanlısan, o imtahamada,
kağızda mənə lazım deyil. Get gir otağına!
Bənövşə eşitdiklərinə inana bilmirdi. 11 il anası da,
özü də atasının "kağız" dediyi sənəd üçün çox
əziyyət çəkmişdilər. İndi isə atası onun bu
arzusunu məhv edirdi. Amma əlindən heç nə
gəlməzdi, ağlamaqdan