ßölüm 3 “Susqun…”
Bənövşə dərs bitsədə, hələ də pencərədən baxıb, o
oğlanın getməsini gözləyir. Əslində oğlanla yenə
danışmaq istəsədə, bunun düzgün hərəkət
olmayacağını anladığından sakitcə gözləyirdi.
Sonunda oğlan getdi, Bənövşə ürkək addımlarla
məktəbdən çıxıb evinə tərəf getdi. Düzgün hərəkət
etdiyinə sevinsədə, ürəyində azda olsa peşmanlıq
vardı. Biraz gec çıxdığı üçün qaçaraq eve getdi.
Qapılarının ağzına çatdıqda bir anlıq dayandı. Ürkək
halda qapını açıb içəri keçdikdə üzünə bərk bir sillə
dəydi.
Atası:
-Hardasan ay namussuz?! İndi də məktəb adıynan
çıxıb, gədə-güdəylə görüşürsən?! Hamı çoxdan
gəlib o xarabadan, sen hardaydın?!...-deyib,
suallarına cavab gözləmdən, vəhşicə döyürdü
Bənövşəni...
Hər bir qızın öz xəyal dünyası var. Öz dünyasının
şəhzadəsi olub, sonsuzadək ağ atlı şəhzadəsini
gözləyər... O dünyanı tək padişahı- əlbətdəki atası.
Səni qoruyan, sənin üçün çalışan, səni hər kəsdən
çox sevən atan... Bəs sənin arzularını heç sayan,
oxumaqdan məhrum edən, zorla ərə verən atan?
Xəyal etməsi belə qorxunckən, bu "xəyal"ı yaşayan
milyonlarla qız var və onlardan biri də Bənövşə...
İndi öz otağında göyərmiş qolunu tutub, anası
eşidib pis olmasın deyə səssizcə ağlayırdı.
Anlamırdı, düzgün etdiyini düşünürdü, bəs atası
niyə onu cəzalandırırdı? Anlamırdı...
"ALLAHım yalvarıram mənə kömək et. Anamı, məni
qoru Yarəbbim..."-deyə dua edib göz yaşları içində
yuxuya getdi.Murad öz otağında çarpayısına uzanıb
düşünürdü. Bir qərar verməli idi, ömrünün sonuna
kimi arxasında durmalı olduğu bir qərar. O "balaca"
qızın harada yaşadığını öyrənmişdi. Daha doğrusu
bir yerdə gizlənib, o məktəbdən çıxanda onu
izləmişdi. İndi onun kim olduğunu öyrənmək çox
asand idi, lakin kənd yerində bir qızın adını
çəkdinsə,arxasında durmalısan. "Of! İndi mən
neynəyəcəm? O qızı yaxşı tanımıram axı. Ya çox
pis xasiyyəti varsa?"-deyə düşünürdüki, onun ürkək
baxışları ağlına gəldi. Özüdə hiss etmədən
gülümsədi.
Bənövşə o an birinin onun həyatı