.
Rauf qaşlarını çatdı:
−Bəlkə də...
İlqar başını yellədi:
−Hə, nəysə, indi iş bağlanıbdır. Birini həbs etdilər ki, guya şəxsi münaqişə zəminində Elçini o qətlə yetirib.
Rauf qarşısındakı vərəqin o biri – təmiz üzünü çevirdi:
−Guya?!..
−Bəli, guya. Çünki, buna inanmıram. Qətiyyən!
−Niyə? Bunun üçün tutarlı səbəbləriniz olmalıdır.
İlqar üz-gözünü turşutdu:
−Tutarlı səbəb? Rauf bəy, mən Elçinlə qardaş olmuşam, ən yaxın dost olmuşam. Bundan tutarlısı? Dəqiq bilirəm ki, o heç vaxt yad adamı ofisə buraxmazdı.
Rauf etiraz etdi:
−Cangüdən yaralanıb amma...
İlqar Raufu diqqətlə süzdü:
−Deməli, bilirdiniz?
−Yox, indi yadıma düşdü. İnternetdə oxumuşdum.
İlqar barmağındakı iri, tünd göy qaşlı üzüyü fırlatdı:
−Hm, belə. Düşünürsünüz ki, bir adam ofisə rahatca daxil olub, cangüdəni yaralayıb, bu səs-küyü eşidən Elçin də içəri gələn adamdan müdafiə üçün əlinin altındakı silahı götürməyib. Düz başa düşdüm? Bunu necə izah edəcəksiniz, cənab zabit?
Rauf ciddiləşdi:
−Kinayə ilə danışmağa ehtiyac yoxdur. – nəsə fikirləşdi. – Dediniz, silahı var idi?
−Əlbəttə vardı. Həmişə də dolu idi. İndi izah edin, necə ola bilər ki, içəri gələn yad adamdan qorunmasın? Çünki, cangüdən
yaralananda mütləq səs olmalı idi. Heç nə eləməsə də, ən azı qışqırardı.
−Hm, bunu düşündüyünüzdən də çox şeylə izah etmək olar. Bəlkə heç mərhum hadisənin şokundan özünə gələ bilməyib? Və ya heç nə eşitməyib?
İlqar Raufu mənalı-mənalı süzdü:
−Mən dedim axı, Elçini məndən yaxşı tanıyan yoxdur. O çox cəsarətli, özünü itirməyən, vəziyyətdən çıxmağı bacaran adam idi.
Rauf fikrə getdi:
−Zəhmət olmasa suallarımı cavablandırın. Amma nə qədər düzgün olsa, o qədər yaxşıdır.
İlqar inamsız və könülsüz halda razılaşdı:
−Cavablandıraram. Amma mənə sizi başqa cür təsvir etmişdilər. Siz heç nədən şübhələnmirsiz heç.
Rauf bayaqdan əlində oynatdığı qələmi üstündə əcaib cızıqlar çəkdiyi vərəqin üstünə qoydu. Başını qaldırdı:
−İlqar bəy, haqqımda nə deyiblər, bilmirəm. Amma bu