a söykəndi:
−Bəs özünüzün şübhələndiyiniz kimsə var? Axı qardaş, dost olmusunuz...
İlqar əsəbi halda başını geriyə atdı:
−Elə ən pisi də odur ki, onun düşməninin kim ola biləcəyi heç ağlıma da gəlmir. Heç kəsə pisliyi dəyməmişdi. Heç kəsin çörəyini almamışdı, incitməmişdi.
Rauf əl çəkmək istəmədi:
−Bəs heç olmayıb ki, kiminləsə anlaşılmazlıq, ya da başqa belə nəsə olsun? Məsələn, razılığa gəlməmək kimi. Ya da bəlkə elə şəxsi məsələ olub ki, hətta sizə də deməyib? Ola bilməzdimi?
İlqar azacıq düşünüb, alnını ovuşdurdu. Yaraşıqlı qamətini düzəldib, tutqun halda dedi:
−Bu istisna deyil. Çünki, Elçin mənimlə nə qədər yaxın olsa da, ümumilikdə qapalı adam idi. Bir problemi də olanda çalışardı özü həll eləsin, heç kəsi narahat eləməsin. Elə məni də bu narahat edir. Heç cür ağlım kəsmir. Əgər kiminləsə düşmənçiliyi olubsa da, bunu mənə deməyib. Desəydi ən birinci həmin adamı axtarardım da.
Rauf stola dirsəkləndi:
−Bəs həbs olunan şəxslə mübahisəsi olduğunu kim demişdi?
−Bu çox sadə olub. Avtomobilləri qaytarmağa gələndə mübahisə yaranıb, sonra dava düşüb. İşçilərin yanında olubmuş. Nə yaxşı ki, yeznələrim də yanında olub, sakitləşdiriblər. Həmin adam da Elçini hədələyib ki, “Bunu belə qoymayacam, peşman olacaqsan!”. Mənə xəbər çatanda Elçinə dedim ki, hər ehtimala qarşı polisə xəbər versin, etiraz elədi. Belə şeylərlə arası yox idi rəhmətliyin.
Udqundu. Qəhərdən boğazı göynədi. Qardaş əvəzi birini itirmişdi. Rauf diqqətlə onu süzüb fikrə getdi... İlqar başını qaldırıb diqqətlə Raufun gözlərinə baxdı:
−Nə deyirsiniz, bacararsınız?
Rauf gözünü məchul nöqtədən çəkmədən soruşdu:
−Həmin şəxs mərhumu hədələyəndə orada başqa kimlər olub?
İlqar təəccübləndi:
−Necə məgər?
−Soruşuram.
−Başqa adam olmayıb. O aralar alverin zəif vaxtıdır, ona görə də müştərilər az-az görünürdü. Mübahisə olanda ancaq sürücü, cangüdən, bir də satıcılarımız olub.
−Bir də yeznələr. - Rauf xatırlatdı.
−Hə, başqa heç kəs. Təkcə özümüzkülər.
Rauf yüngülcə burnunu