Mən çoxdan dayanacaqdayam.
Tamamilə unutmuşdu. Hazırlığın vaxtını dəyişdiyini ona deməmişdi. Məsuliyyətsizliyinə görə pərt oldu:
−Bağışla, sən Allah. Hazırlığın vaxtını dördüncü günə keçirmişəm. – sonra günahkarcasına – İncimədin ki?
Əfsanə yaman əsəbləşdi:
−Hələ bir soruşursan da?! Səni tanımaq olmur. Hərdən elə məsuliyyətsiz olursan ki, səni öldürmək istəyirəm.
Maya güldü:
−Yaxşı, öldür, öldür. Əgər bununla sakitləşəcəksənsə. Sən hirslənəndə səndən qorxuram. - Hər ikisi gülüşdülər.
Əfsanə ciddiləşdi:
−Yaxşı, əlimdən belə asan qaça bilməzsən. Özü də, ayıb olsun, mənə demədiyin üçün.
−Vallah...
−Nəysə, niyə dəyişdin vaxtı?
−Fizikadan hazırlığa gedirəm.
−Fizikadan? - Əfsanə təəccübləndi.
−Hə, attestat imtahanına görə.
−Az bilmirsən amma. Maya, mən sənsiz getmək istəmirəm hazırlığa. Vaxtında desəydin... Nəysə, mən də müəllimə deyəcəm ki, məni sizin qrupa salsın.
Maya sevindi:
−Heç ağlıma gəlməmişdi. Əla olar amma.
Əfsanə gileyləndi:
−Hə, hə, əla olar. Sevinənimə bax. Bunu sən eləməliydin.
−Yaxşı da, barışaq. İndi gecikirəm, gələndə evinizə zəng vuraram.
−Yaxşı, oldu.
−Hələlik...
Dəhlizə keçdi. Ayaqqabısını geyinə-geyinə mətbəxdə əyləşmiş valideynlərinə tərəf səsləndi:
−Mən çıxdım, hələlik.
Anası qapıya tərəf boylandı:
−Yaxşı yol, ehtiyatla! Özündən muğayat ol. Maşınlardan özünü gözlə!
−Yaxşı, yaxşı. – gülümsəyib, qapıdan çıxdı. “Heyif, atamın işi olmasaydı rahatca gedəcəkdim maşınla. Of, yenə bu tıxacda ləngiyəcəm” – düşündü. Səbri çatmadı. Avtobusdan düşüb, tələsik ayaqla getməyə başladı. Az qala qaçırdı. “Növbəti dayanacağa çatsam, oradan qalan yol elə də çox deyil” – düşünüb, yolu keçdi. Səkiyə təzəcə çıxmışdı ki, siqnal səsindən diksindi. Əhəmiyyət vermədi. Görəsən yenə hansı ağılsızdır?! Yolun kənarıyla gedirəm, deyəsən bunu da görmür... Yenə siqnal səsləndi. Bu dəfə Maya hirslə geri dönəndə, yeni müəlliminin ciddi baxışları ilə qarşılaşdı. Rauf maşının pəncərəsinin şüşəsini endirdi:
−Səhv etmirəmsə, zala