n kimi daha çox təəccübləndi və qızardı: “Bu hardan gəldi?!”
−Salam müəllim, təşəkkür edirik.
−Xoşdur. - Rauf ciddiliklə gülümsədi.
Maya Raufu dostuna təqdim etdi:
−Fizikadan hazırlıq müəllimim Rauf müəllimdir.
Ardınca Əfsanəni təqdim etdi:
−Bu da ən yaxın rəfiqəm Əfsanədir.
Rauf başını tərpətdi:
−Şad oldum. - əlindəki qızılgülü Əfsanəyə, açıq mavi gülü isə Mayaya verdi... – Maya, bu gün sizi təbrik etməyi unutmuşdum, təsadüf elə gətirdi ki, səhvimi düzəldə bildim, bir daha təbriklər!
Qızlar ikisi də donub qalmışdılar. Maya heç bilmədi niyə kövrəldi. Çox qəribə qız idi. Bir yandan bayaqdan həsrətlə baxdığı gülün, indi əllərində olmasına həm inanmır, həm də sevinirdi. Bir tərəfdən də Raufun qarşısında özünü borclu, necə deyərlər məğlub kimi hiss edirdi. Əfsanə heyrətlə Mayanı süzdü:
−Budur müəllimin?
Amma Maya onu eşitmədi. Piştaxtaya yaxınlaşan Raufun ardınca tələsdi:
−Müəllim, bu nədir?
Rauf diqqətlə onun əlindəkinə baxdı:
−Bizim tərəflərdə buna gül deyirlər.
Amma Maya zarafatla ötüşmək istəmədi:
−Bizdə də gül deyirlər... Bunu niyə aldınız?
Rauf ciddiləşdi:
−Maya, hədiyyə verəndən soruşmazlar ki, bunu niyə aldın?!
−Bilirəm, amma çox baha...
−Bu sözdən acığım gəlir. – Rauf üz-gözünü turşutdu.
Yenə dili dinc durmadı. Qisas almaq istədi:
−Siz də məni pusurdunuz...
Rauf işarənin nəyə vurulduğunu o dəqiqə anladı və təbəssümünü gizləməyə çalışdı. Bu inadcıl və özünə hörmət qoyan qızı yenə diqqətlə süzdü. Artıq Maya onda hörmət doğururdu. Deməli, hələ təzə tanış olduğu gənc müəllimdən belə diqqət gözləmir. Onu müəllim məsafəsindən yaxına buraxmır. Çünki çox çaşdı. Eyni zamanda, belə bahalı hədiyyəyə görə narahat oldu. Hələ sözünə bax. Deməli, səhərki iradım yaman təsir edib bu qürurlu qızcığaza. İndi də fürsət tapan kimi, məndən qisas almaq istəyir. Çox maraqlı qızdır...
−Maya, buna pusmaq yox, şahid olmaq deyirlər. Sadəcə təsadüfən şahid oldum.
Maya nəsə demək istədi. Amma susdu. Sonra birdən gülü ona uzatdı: